New Song + Sziget Festival 2014

So last time, I wrote about my “obsession” to BΔSTILLE here. And I’ve written about how excited I was when I heard (or read) the announcement that they are releasing a new song.

I actually read it on Tumblr saying, a new song will be released on the 8th of August and it is on their store. So to make sure it was, I checked it. It says that you can pre-order the Oblivion Limited Edition 7″ vinyl which features the new song bad_news (and yes, there’s really an underscore in the title). And the release date (DD/MM/YY): 08/08/14. I was so excited that I babbled about it to my friend (who’s also a fangirl, but of One Direction, so she probably knows how I feel) because it was just 2 days before the release of the song. And then on August 8, the release date was changed to 08/09/14. I admit, I was sort of upset that moment. I mean, I was so ready for the new song and then bam! You’ll have to wait again. Way to crush my excitement there. And I guess it was a bad news for other Stormers too. What an appropriate pun, right? Those sneaky lads.

But after a few days, this happened:

and then this:

 

This really made my day! I wasn’t able to hear it on BBC Radio 1 though because of time zones. But the very good news is we have bad_news already! Yey! All I can say is that they do not disappoint. They never fail to make good music. It was stuck in my head ever since I heard it to be honest. Like their other songs, it was bloody amazing! Or is it because I’m an avid fan? Either way, I love it! So I would like to share with you the amazing new track from them. Here it is (by the way, this video was just uploaded few minutes ago. And yes, I am writing this on August 20 and will be posted few days or weeks from now):

Aside from having the new song, I got to see them perform live… via live stream. Thank goodness for modern technology and live streams! It was their gig at the Sziget Festival 2014 in Budapest so again, time differences. Their set will be at 5:45 PM in their time, which will be 11:45 PM in the Philippines. As time gets closer to their set, I feel like I’m about to hyperventilate (but I’m not, really) and I was starting to scream in my texts to a friend. That’s how thrilled I am.

Sziget Festival 2014, Budapest

And when they’re already on stage, my eyes were glued to my screen, abandoning the messages of my friend (so sorry, friend). It was heart-stopping. I know I was not there in the venue exactly, but I felt like I was also there. I was even singing with Dan in every song while constantly pounding my table like it was a drum set.

It was also quite funny how Dan, who wrote their songs, messed up the lyrics of Blame and Oblivion. I mean, who forgot the lyrics of the song you wrote which you happened to constantly play during your tours? Well, maybe it was because of the sea of people watching them. Knowing Dan (not like we’re close friends, but I would love to be), he really gets nervous when performing. But I don’t care. Dan forgetting the lyrics is the most adorable thing for me.

By the way, there’s a f***load of you (guys). It’s terrifying.

– Dan Smith

One of their trademarks is during Flaws, Dan would roam around the crowd. At Sziget Festival, there was like a walk way at the middle of the pack, so Dan wasn’t able to join them. But the best part of it was when Dan climbed up this big clock (it has a scaffolding around it) in front of the stage. Dan, who always has the impeccable timing on when to go back to stage, was stuck at the clock. I guess he really enjoyed it up there.

Sorry, I got stuck. Never climbed up big bits of scaffolding in the middle of the song. Bad idea.

– Dan Smith

I stayed up so late (until past 1:00 AM, Philippine time) just to watch them even if I had to wake up at around 5:30 AM the next day (or should I say later?). But it was totally worth it! It was their best gig yet. For me. They were just so happy on stage. Maybe because of the response they got from their new song. I don’t know. But they were so freaking happy and it also made me happy.

The day after, I found out that there would be a replay of their set again via live stream. Since I cannot get over it, I watched it again. I’ll just never get tired of watching them perform and hearing their songs. That’s how I love BΔSTILLE. And it would really be wickedly amazing if they’ll have a gig here in the Philippines. X

Sziget Festival 2014, Budapest

Sziget Festival 2014, Budapest

Sziget Festival 2014, Budapest

P.S. Sorry for the crappy screenshot. And again, sorry if there are grammar mistakes or whatever. 😉

Advertisements

Bum no more!

May isang taon din akong nagpahinga pagkatapos ko ng college. 2013 ako gumraduate pero hindi agad ako naghanap ng trabaho. Sabi kasi sa akin ni Mama at ng iba kong kamag-anak na bata pa naman daw ako. 19 years old. Dahil kakagraduate ko pa lang noon, syempre, sabik na sabik ako sa bakasyon. Ikaw ba naman ang magkabakasyon ng halos isang linggo lang kada term noong college, sinong hi-hindi sa napakagandang alok na mas mahaba sa isang linggong bakasyon?

Ang ilang months lang sana na bakasyon ko ay humaba ng humaba dahil na din sa pag-uwi namin sa probinsya. Biglaan ang pagpapa-renovate at repair ng bahay namin sa Batangas dahil wala pang gagawing bahay ang mga trabahador ng kapatid ni Lolo kaya naisingit sa trabaho nila ang bahay namin. Yung inaakala kong 1-2 months para sa renovate at repair, tumagal ng 3-4 months dahil madaming kailangang i-repair sa bahay at mukhang pinatagal talaga nung mga trabahador. Tapos, yung pagpipintura na akala naming 1 month lang, umabot ng 2 months.

June nung mag apply ako sa isang government agency. Hindi ko na sasabihin kung saan. Hehe. Monday yun at buti na lang nasaktuhan ko na may exam sa Friday kaya nakapag-exam na din ako agad. Isa lang ang masasabi ko sa exam. Mahirap. Naging mahirap din siguro sya dahil sa time limit. Yung ibang part nga ng exam, 15 minutes lang ang time limit. At yung magkasamang Math at English, 45 minutes lang. Tapos may essay pa. Pagkatapos ng exam, 3-4 weeks daw bago namin malaman kung pasado ba kami o hindi.

Nawalan na ako ng pag-asa dahil nahirapan talaga ako sa exam at hindi ko sigurado kung tama ang mga sagot ko. At lalo pa akong pinanghinaan ng loob dahil 3rd week na, wala pa din akong natatanggap na kahit anong result mula sa kanila. Tinawagan ko na ang HR para itanong kung may result na. Wala pa daw. Umabot na ng August pero wala pa din akong natatanggap na result kaya tumawag na ulit ako (sorry sa mga taga-HR kung nakulitan kayo sakin). Tinanong ko ulit kung may result na. Kinabahan ako nung sinabi ng kausap ko na may result na daw. Sabi ko, wala pa akong natatanggap na result kaya naman sya na mismo ang nagsabi sa akin ng result. Nakapasa daw ako sa exam! Yehey!

Makalipas ang ilang linggo, nakatanggap ako ng text para sa initial interview, Monday ng 9:30AM. 7:00AM kami sumakay ni Mama ng taxi dahil hindi na kami makasakay ng bus o jeep at baka ma-late na ako. Sa halip na mas maaga kaming makarating, mas lalo pang nagtagal ang byahe namin dahil kung saan mas mabigat yung traffic (Las Pinas at Paranaque), doon kami idinaan nung driver. Nung una, chill pa ako dahil masyado pa namang maaga. Pero nung malapit na mag-8:30 at malayo pa kami, kinabahan na ko. Medyo pinapagalitan na ni Mama yung driver at hindi ko na din napigilan ang sarili ko dahil inis na inis ako sa driver. Tina-tap ko na yung paa ko sa sahig ng taxi nya at humihinga ng malalim sabay bulong ng “Grabe! Sobrang traffic! Dapat talaga sa may coastal na lang tayo dumaan.” Napapakamot na lang ng ulo yung driver. Siguro kaya nya kami doon idinaan, para mas tumaas yung metro.

Pero buti na lang hindi ako na-late. Mga 10 minutes before 9:30AM kami dumating. Akala ko talaga ma-le-late ako. Pag dating ko sa may HR, 3 lang kami. Dahil unang dumating sa akin yung dalawa, sila ang nauna. Pagpasok nila, may dumating pa ulit na isa. Apat na kaming i-interview-hin. Pagkatapos nung dalawang nauna, ako na ang tinawag. Buti na lang at mabait yung nag-interview sakin. Parang naging mas friendly pa yung environment dahil yung nag-interview sa akin ay taga Cavite din pala. Pagkatapos ng interview, sinabi nya sa akin na ire-refer daw nya ako sa isang office at itetext ulit ako para sa next interview.

Nakatanggap agad ako ng text pagakatapos ng isang araw. Ang final interview ko daw ay sa Friday, 8:00AM. Dahil ayoko na maulit yung nangyari noong initial interview, 5:30AM pa lang umalis na kami ng bahay. Wala pang masyadong pasahero ng mga oras na yun kaya naman nakasakay kami agad. Dumating kami ni Mama ng 6:30AM kaya umupo muna kami at kumain sa McDo para maghintay ng oras. Pumunta na ako ng 7:35AM sa office. Mga past 10:00AM na ata ako nainterview dahil madami kami. Swerte ko lang dahil bukod sa mabait naman yung nag-interview sa akin, parehas kami ng course at school sa college kaya naman parang naging kwentuhan lang din yung interview ko. Tinanong nya ko kung sino yung mga naging professor ko. It turns out, yung isang nabanggit ko ay naging professor nya din. Binigyan nya pa ako ng advice sa pagwowork ko sa department na yun. Pagkatapos ng interview, nag-Congratulations sya sa akin.

Pagkalipas ng ilang araw, nakatanggap ako ng e-mail galing sa HR. Tanggap na daw ako! Yehey! Pinag-ayos na din ako ng mga requirements. Sinabi ko agad kay Mama. Sa sobrang tuwa nya, tumawag agad sya sa mga tita ko sa Batangas para ibalita. Haha! Naipasa ko na yung mga requirements na kailangan at sabi sa HR, ang target start of work daw namin ay sa September 22.

I am officially bum no more! Thank you Papa Jesus!

Stormer forever! Δ

BΔSTILLE

From left to right: Will Farquarson, Kyle Simmons, Dan Smith and Chris “Woody” Wood

Have you ever been so into a band that it started to conquer your Facebook, Twitter, Tumblr, your personal blog and basically, your life? Posting their videos, quoting their songs, creating gifs of them, liking and reblogging every picture of them, mentioning every band members in your tweets hoping that they’ll reply to you on Twitter and talk about them non-stop to someone.

Have you ever loved a song/s and can’t get it out of your head for a very long time? I’m not talking about days, but months (and still counting).

Have you ever loved everything a certain band sung? From their different covers to their original songs (studio version or acoustic). Everything.

Have you ever been so excited about an announcement of the release of a new track from a band? And when it finally premiered, you feel like hyperventilating (but you’re not) because of excitement.

Have you ever feel so proud for a band like they’re your own? From seeing where they are now to hearing their song played in a public place for the first time.

Well, I never imagined myself fangirl over a band this hard and fell head over heels for them. But because of them it happened.

It was early 2014 when I first heard their song on radio here in the Philippines. It was called Pompeii. That moment, I instantly loved the song. I didn’t know who was the artist behind it, so the first thing I did is search for it on Google. That’s when I discovered BΔSTILLE, a band from London, UK with four members: Dan Smith (vocals, also the writer of their songs), Kyle Simmons (keys), Will Farquarson (bass) and Chris “Woody” Wood (drums).

I got interested in their band that I looked them up on YouTube to find other songs. I downloaded All This Bad Blood (album) and Other People’s Heartache Part 1 & 2 (mixtapes – covers and mash-up of their songs and other songs with dialogues from old movies). I was not disappointed because I loved every song in their album and mixtapes. I also started to watch their live performances on YouTube and I was amazed that they sound even better live. Definitely no auto-tune. And the lyrics of their songs, they are not your usual crappy lyrics because they are narrative and is inspired by history (ex. Pompeii – eruption of Mr. Vesuvius in 79 AD that destroyed the city of Pompeii in Italy), Bible story (ex. Daniel in the Den – he was thrown into the lion’s den for praying to God and not to the king), literature (ex. Icarus – he and his father, Daedalus, attempted to escape from Crete with the use of wings made of wax, but melted as Icarus flew close to the sun causing him to fall into the sea and drown), TV series (ex. Laura Palmer – the main character who was murdered and served as the catalyst for the events in Twin Peaks series from the 90’s created by David Lynch and Mark Frost) and life events (Durban Skies – dedicated to Dan’s parents who were both from Durban, South Africa where they also met, fell in love and got married). I must say that Dan really is a good writer, probably because he is a straight A English major. Smarty pants he is and I love it!

Aside from their music, one thing I liked about them is their personality. Even if they are starting to become popular (not yet here in the Philippines though but I hope they will be soon), they are still very grounded. After gigs, if they have time, they try to meet their fans even though they don’t need to. Dan handles their official social media accounts to stay in touch with their fans and lucky fans even get a reply from the members (I haven’t yet, though). I also love the fact that the members (especially Dan and Kyle I think) wears the shirts their fans give. And I swear, they really have sense of humor which make them very adorable. And all of them got the looks, by the way. Talk about total package.

Ever since I discovered them, I never stopped listening to their songs and watching their videos. I loved every bit of them. And this never happened to me before in my entire life. I became a fan. A Stormer (what BΔSTILLE’s fans are called).

You know, I could talk (or write) about them non-stop and this is just the start of it. But for now, I’ll leave you with these videos. Hope you’ll like it! X

P.S. I’m so sorry if there are wrong grammars or whatever. And by the way, please note that the photo and videos are not mine. 🙂

Adventure Time: Chowking at Ice Cream

Niyaya ako ni Ate E (asawa ng pinsan ko) kumain sa Mang Inasal. Libre nya dahil ata nasa top sila G at K (mga anak nya). Sabi ko, sige pero maliligo muna ako. Dahil hapon na noon, ginabi na din kami dahil sa kabagalan ko maligo. Malas ko pa, inabutan ako ng brownout sa banyo. Medyo nataranta ako dahil sobrang dilim. Haha. Niyaya na din ni Ate E ang nanay ko, si Tita E at Tita A dahil sabi daw ni Kuya I, dun na kami maghapunan.

Pag dating namin sa Mang Inasal, walang masyadong tao, medyo malabo yung ilaw at mausok pa. Parang ayoko na. Tinanong ng nanay ko kung brownout sa kanila. Sabi nung nasa cashier, mahina daw yung dating sa kanila ng kuryente. Ayaw na din nila kasi nga medyo madilim, mainit at mausok. Kaya ayun, nauwi kami sa Chowking.

Wala akong maisip na kainin kaya ginaya ko na lang kung anong order nila. Lumpiang Shanghai Lauriat. Ok naman. Masarap yung Shanghai kasi malutong at bagong luto. Siomai with toyomansi, whooo! Sarap! Samahan mo pa nung bilog na may monggo sa loob (di ko alam tawag eh, ano bang tawag dun?). Oks na oks. Di ko na nakain yung pansit sa kabusugan, pati yung chicharap kasi di naman ako kumakain nun.

Pagkatapos namin kumain, nagyaya si Tita E sa 7eleven. Mag-ice cream daw kami. Syempre tuwang tuwa ang mga bata (at nagbabata-bataan tulad ko). Dahil medyo malapit lang naman ang 7eleven mula sa Chowking, naglakad na lang kami.

Malapit na kami sa 7eleven, patawid na nga kami. May kakadating lang na naka-motor sa tindahan malapit sa tawiran. Parang kilala ko, pero di ko na pinansin. Nung malapit na kami sa tindahan, “Hi Cha!” Ahh. Kilala ko nga. Sabi na eh. Napa- “Uy!” na lang ako. Sya kasi si C, nanligaw sakin dati. Hindi ko sinagot kasi sinungaling, ni hindi nga kami close nun eh. Nung sabi ko na friends na lang kami, hindi na nagtext ulit. In-unfriend pa ko sa Facebook.

Anyway, nung nakatawid na kami papuntang 7eleven, niloko ako ni G (7 yrs old). “Hi Cha!”, sabi nya. Ginagaya nya kasi si C. Tapos dinagdagan pa ni Ate E na sinusulsulan si G na asarin ako. Haha.

Umorder kami ng ice cream sa 7eleven. Yung tig-15. Gusto ko sana vanilla. Kaso wala kaya chocolate na lang. Pero nung last cone na, wala na daw chocolate, strawberry na lang daw. Sabi ni Tita E, kanya na lang daw yung strawberry. Pero ayoko kasi nung chocolate kasi sobrang tamis para sakin kaya strawberry na lang yung sakin. Yung inaakala kong hindi gaanong matamis, eh matamis din pala. Hindi ko din naubos. Sayang.

Bago umuwi, naglakad lakad muna kami sa plaza para daw bumaba yung mga kinain namin. Katapat lang kasi ng 7eleven yung plaza sa amin. Noong pauwi na, dahil 7 kami, 2 tricycle ang sasakyan namin. Pinauna na namin sila Ate E, Tita E, G at K sa unang tricycle. Ako, si Mama at si Tita A naman sa pangalawa. Dahil tatlo kami, may isang aangkas sa likod ng tricycle o kaya naman dun uupo sa maliit na upuan sa loob. Balak ko sanang umangkas na lang sa likod, pero ayaw ako payagan ni Mama kaya napilitan akong umupo dun sa upuan na halos hindi ko naman talaga maupuan. Pagsakay ko sa loob, pinipilit nung driver na yung isa daw, sa likod. Sabi ni Mama, ok lang daw na tatlo kami sa loob. Pero makulit si manong, pinipilit nya talaga na yung isa sa likod umupo. Medyo napikon si Mama kaya nasabi nya na kung ayaw daw nung driver na tatlo kami sa loob, bababa na lang kami tutal madami pa namang ibang tricycle. Bumaba na kami. Pagkababa namin, hindi pa nakuntento si manong, sumigaw sya ng “Eh di wag! Sinong tinakot nyo?”

Mula plaza, umikot tuloy kami sa kabilang kalye para makasakay ng tricycle. Pagdating namin sa kalye namin, nagulat si Ate E. Akala daw nya, kasunod nila kami. Kaya daw pala sabi ni G sa kanya “Ma, kawawa sila ninang. Naglalakad.”

Bakit ako nag blog?

Sigurado ako na lahat tayo ay may mga bagay na gustong sabihin o i-kwento. May dalawang paraan tayo para makipag-komunikasyon: pagsasalita at pagsulat. May mga taong mas magaling sa pagsasalita na maaaring sa isang upuan ay maikwento na ang talambuhay nya. May mga tao din namang gamit ang lapis, ballpen, o di kaya’y keyboard (dahil sa makabagong panahon ngayon) sa pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Pero depende pa din ito sa gusto mong sabihin. May mga bagay kasi na ayos lang ikwento sa mga kamag-anak o kaibigan mo. Pero may mga bagay na sa diary mo lang ito pwede isulat.

Itong blog na ito ang nagsisilbing diary ko. Dahil, tulad ng sabi ko dati sa isa sa naging entry ko dito, tinatamad ako magsulat kaya nawawalan ng silbi ang notebook kong napaglumaan noong highschool. Kaya dito sa blog na ito ko na-ke-kwento yung mga bagay na hindi ko naman pwedeng i-kwento sa nanay ko dahil nakakahiya (ex. love life), yung mga bagay na kahit sa best friend ko ay hindi ko maikwento dahil feeling ko masyado syang busy para basahin pa ang mahahabang messages ko sa facebook na ang laman ay ang kwento ko tungkol sa nakakatawang paguusap namin ng isang kamag-anak. Sa mga panahong yun, naging takbuhan ko ang tumblr account ko para mailabas ang nararamdaman ko, masaya man o malungkot o nakakainis. At mula ngayon, baka pati ang blog na ito ay madadamay. Hehe.

Kaya sa mga followers at magiging (kung meron man) followers ko, pasensya na kung ang mababasa nyo dito ay ang mga kwentong pipilit sa inyong patayin ang computer, laptop o ano mang bagay na gamit mo sa pagbasa ng entry ko.

Isang munting paalala lang po,

I write to express, not to impress. 🙂

History Does Not Repeat Itself Per Se

Normal sa magkakaibigan ang mag batian pag birthday. Pero ako, ilang araw bago ang birthday nya, pinagisipan kong mabuti kong paano ko sya babatiin. Dahil sa nangyari dati (click here for reference), plano ko na kapag nag thank you na sya, end of conversation. Hindi na ko mag rereply.

Me: Happy Birthday *insert name here*! 😀

Pinili ko syang i-message sa facebook kesa itext. Imbis na umaga o gabi ko sya binati, mga bandang 2:30PM ako nag message. Ang dahilan ko, para hindi nya isipin na sobrang special sya. Haha. Oha. May ganun pa kong nalalaman. Buong araw akong online – natural na sakin yan – sa facebook at twitter. Nung gabi na, nakita ko syang nagreply.

Him: Thanks Cha! :* 😀

Paki explain nga po sakin kung bakit may ” :* ” smiley sa reply nya. Parang nag skip ng beat yung puso ko nung nakita ko yung reply nya. Nagulat ako. Napa post tuloy ako sa twitter ng, Why did my heart skipped a beat when I read your message? Whyyyyy? Pero hindi ko sya nireplyan. Dahil ang plano ko nga, pag nag thank you sya, end of conversation. Gusto ko makita nya yung Seen on blah blah blah sa facebook para makita nya na wala na syang impact sakin. Para makita nya na binalewala ko lang yung reply nya. Pero hindi ko inopen yung message para hindi nya makitang nabasa ko na yung message. Pinagisipan kong mabuti kung rereplyan ko ba sya o hindi.

Kinabukasan, hindi ko natiis. Nireplyan ko.

Me: Manlibre ka naman! Debut mo na ata eh. Hahaha! Btw, balita ko nagaaral ka daw ulit. Push mo yan! Goodluck! 😀

(Nag aral kasi sya ng 2-year course and nag aaral ulit sya ng panibagong course na related sa course nya dati.)

At as usual, online na naman ako buong araw. Mga 4PM na ko nag reply sa kanya. Mga bandang 7PM, nag reply ulit sya. Pero hindi ko muna sya nireplyan. Sinisiguro ko na medyo natatagalan yung reply ko sa kanya. Noong una, after 1 hour ko sya nareplyan. Hanggang sa naging 30mins. to 20mins. yung pagitan ng reply ko. At kada reply ko sa kanya, alam kong nagrereply agad sya. Kaya nung magtagal, masasabi kong magka-chat na talaga kami. Tulad ng dati; asaran, kulitan, kwentuhan.

Him: Sama mo! Hahahahaha! Ganun nga talaga yun. Tsk. Bat kasi sobrang cute ko eh. Nagsisisi na ako. Haaay. XD

Me: Hahahahahahaha! Galing mo talaga mag joke! Whoooooo! Nakakatawa talaga. Lol! :)))))

Him: Sus! miss mo lang ung kacutan ko eh. 🙂

Me: Whooooo! Confidence level: infinite. Hahahahahahahahaha! Oo na lang. :))))

Para kaming baliw. Nagbubuhatan ng sariling bangko. Pero ganyan kami. Puro lokohan. Yan yung normal samin. Nung sabihin nya na gagawa daw muna sya ng assignment, alam ko, tapos na. Hanggang dun na lang yun. Yun na yung end of conversation. Hindi ko na naman sya makakausap ng ilang buwan maliban na lang may mauna saming mag approach out of the blue.

Me: Sus! Di ka naman talaga gagawa ng assignment eh. Mag do-dota ka lang eh. Hahahaha! Sige sige. 🙂

Him: Hala! Gagawa nga ako! Di ko lang talaga magets kung anong gagawin kahit sobrang dali lang nito. Hahahaha! English kasi kaya tinatamad ako.

Me: Sus! Palusot ka pa eh. Ayaw mo lang talaga gumawa ng assignment. Hahahahaha! Gumawa ka na oyyyyy!

Him: OPO!!! :))

Me: *insert thumbs up here*

Akala ko tapos na dun. Pero nag reply pa din sya. Pero pinilit ko syang gumawa ng assignment kasi mahirap mag cram. Been there, done that. Haha! Kaya after ng pag momotivate ko sa kanya, sabi nya gagawa muna daw sya.

Him: Hahahahaha! Gawa na ako. Para di ako mahassle bukas. :)) Ge Cha. Afk mode muna. Mwah! :*

Me: Hahaha! Gege. ^_^

Eto na talaga. End of conversation na to. Wala nang susunod. Pero ayan na naman tayo. Bakit kailangan pang lagyan ng “mwah!” with matching ” :* “? Bakit? Pwede naman simpleng, Ge Cha, afk mode muna. 🙂. Alam ko, masyado kong dinadamdam yung mga ganung banat nya sakin. Kasi naman eh. Haaay.

Yung inaakala kong end of coversation namin, nagpatuloy pa. After 15mins., nag message na naman sya sakin. Tinatamad daw sya. So syempre, reply naman ako.

Him: Bakit ganun Cha! Tinatamad talaga ako! Badtrip!

Me: Hahahaha! Ano ba kasi yang assignment mo? :))) Namiss mo lang ako ehh. LOL! :)))

Him: Oo nga eh. XD

Me: Sabi na ehh! Hahahahaha! Ano ba yang assignment mo?

Aaminin ko, sobra yung kilig ko nung mga panahon na magka chat kami. As in sobra. Yung tipong hyper na hyper ako. Sa term nga namin ng best friend ko, expired na expired ako. Para akong high. (Liliwanagin ko lang po, never pa po akong naging high sa talambuhay ko. Never.) Parang sasabog yung puso ko sa sobrang saya. Gusto ko tumalon at sumigaw sa tuwa kaso hindi ko magawa kasi nasa iisang lugar kami ng nanay ko at gabi na masyado nung mga oras na yun.

Naputol lang yung chat namin nung nag comment sa status nya yung dati naming adviser na teacher din namin sa english.

Him: Nagcomment si mam *insert name here* sa status ko Cha! Natense ako. Hahahahahahahahahaha!

Him: Ni-like Cha! I’m doomed! Hahahahahahaha!

Me: Kakampihan ko pala. Hahahaha! >:))))

Him: Grabe ka cha!!!!!!!! T.T

Me: Hahahahahahahahaha! Grabe ka! Hindi mo pa din ba nagagawa? :))))) mag 11 na oh. Hahahahahaha!

Ayun, nakita ko na naman ulit sya. Seen 10:40 PM. Sure ako, yun na talaga yung end of conversation namin. Pero this time, hindi ako nasaktan kasi alam ko na walang pambabalewala sa parte nya.

My plan was to not reply, but then I did.

And all my feelings came rushing back at once.

First Love Never Dies. True or False?

May high school friend ako. Hindi ko naman talaga sya kakilala dahil magkaiba kami ng section. Pero ipinakilala sya sakin ng isa ko pang friend na friend nya din pala. Tandang tanda ko pa yun. Sa canteen. Magkaharap yung table namin. At sa hindi inaasahang pagkakataon, naging classmate ko sya nung sumunod na taon. Sobrang naging close kami. Lagi kaming magkakulitan. Lagi kaming magkaasaran. Lagi kaming magkakwentuhan. Yung tipong nasa likod ko sya, tapos wala syang book, sakin pa sya makiki-share ng libro kahit meron naman yung katabi nya. Yung tipong kahit hindi talaga kami magkatabi sa seat plan, makikipagpalit sya sa katabi ko para lang magkatabi kami. Yung tipong kahit magkausap na kami sa school, magka-chat pa din kami sa gabi. Sa totoo lang, hindi nabubuo ang araw ko kapag hindi ko sya nakakausap.

Pero isang araw, naguluhan ako. Hindi ko alam kung ano bang tingin ko sa kanya. O baka naman alam ko na talaga, dine-deny ko lang sa sarili ko. Pero nung sinabi ko sa best friend ko, dun ko lang na-realize na may gusto na pala talaga ako sa kanya. Sobrang saya ko. Araw araw, feeling ko ang bilis ng oras. Dumating sa puntong hindi ko alam kung anong gusto nyang iparating. “Anong gagawin mo pag sinabi ko sayong mahal kita?” Yan ang tanong nya na hindi ko masagot sagot at wala akong matinong maisagot sa kanya. Alam kong may gusto syang iba. Nililigawan pa nga daw. Inisip ko na joke lang yun dahil normal na naman samin yung mga ganung bagay. Feeling ko, joke time lang. “Hahahaha! Ang corny! Nice joke!” Pero paulit ulit nyang tinatanong sakin yun nung gabing yun. Naisip ko din naman yung friendship namin. “Paano na yung friendship natin? Sayang naman yung closeness natin.” Kinabukasan, parang walang nangyari. Ganun pa din kami. Tama ang decision ko.

Noong sumunod na taon, nagkaron ako ng mga bagong kaibigan. Naging tropa ko sila at naging sobrang close naming sa isa’t isa. Dahil dun, nalaman ko na may gusto pala yung isa sa grupo namin dun sa friend ko na gusto ko din. Kaya naman pinilit kong itago sa kanila ang nararamdaman ko. Hanggang ngayon, hindi pa din nila alam. Dahil close nga kami nung guy, sakin humihingi ng advice yung tropa ko. Nagkwe-kwento sya pag may mga pangyayaring kikinilig sya dun sa taong gusto ko. Masakit. Pero pinilit kong mag kunwari na hindi ako apektado.

Isang araw, nagtext sakin yung friend ko na guy. Akala ko yung text na yun ay yung usual naming conversation. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. Pero hindi pala. Nagtext sya sakin para itanong yung number ng tropa ko. Tinanong ko sya kung may gusto sya sa tropa ko, sabay bigay ng number. Wala naman daw. Pero sa loob ko, alam ko, may gusto na sya sa tropa ko. Hindi lang nya sakin sinasabi. At tama nga ang hinala ko dahil naging sila. Masakit. Masakit talaga. Pero wala akong magagawa kundi ang maging masaya para sa kanila.

Hindi ko sigurado kung ilang months sila or kung umabot ba sila ng isang taon. Basta one year or less. At sa one year or less na yun, sobrang hirap. Parang dinudurog yung puso ko pag nakikita ko silang magkasama. Pero kasalanan ko din naman kasi. Pakipot pa eh. Tapos nung magkagusto sa iba, todo emote. Ewan ko ba. Buti na lang, malapit na kami mag college nun. Naisip ko, siguro, pag hindi ko na sya nakikita, makaka move on na ko. At totoo nga. Naka move on na nga ako. Nagkaroon ako ng MGA bagong crush. Oo, MGA talaga yan. At yung dalawa sa mga naging crush ko, sobra akong na inlababo. Sa kanila nabaling yung feelings ko para dun sa high school friend ko. Sa totoo lang, hindi ko sya masyadong naaalala at dumating pa sa puntong hindi ko talaga sya naisip. At saksi dun yung best friend ko.

Noong isang buwan, nagtext sakin yung schoolmate ko. Nagyayaya magswimming. Sakto nga naman sa panahon ngayon dahil sobrang init. Tinanong ko sya kung saan. Sinabi nya yung place at kadugtong nun ay, “Oy Cha! Graduate ka na daw sabi ni *insert name here*!” (Una po sa lahat, gusto ko lang i-clear, hindi pa po ako graduate.) Nagulat ako nung nabasa ko yung pangalan nya. Naisip ko, Uy! Naaalala pa pala ko nito. Kinagabihan, napanaginipan ko sya. Dun sa panaginip ko, kaming dalawa, yung usual na gawain namin. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. At mga sweet gestures. Hindi ko pinansin kasi naisip ko nab aka dahil nabanggit lang sakin nung classmate ko yung pangalan nya kaya napanaginipan ko sya. Pero nagsunod sunod yung mga araw na napapanaginipan ko sya kahit na hindi ko naman sya iniisip.

Nag message ako sa kanya sa facebook. Sabi ko, napanaginipan ko sya. As usual, niloloko nya ulit ako na namiss ko lang daw sya, etc. Sinakyan ko yung joke nya, sabi ko “Haaay nakoooo. Ang corny talaga. Tsktsk! Hahahaha! Oo nga eh. Miss na kita. I miss you! Namiss mo ba ko? Hahahaha! Yiiee! Kinikilig na yan!” Yan talaga yung exact na nireply ko sa kanya. Kinabukasan, excited akong magbukas ng facebook. Naki-internet pa ko sa pinsan ko nung mga panahon na yun kasi wala kaming internet sa probinsya. Pero pag bukas ko ng facebook, walang message. Pero thank you dun sa Seen on blah blah blah sa facebook dahil nalaman ko na nakita nya yung reply ko at pinili nyang wag mag reply. Seen Tue 6:14 PM.

Eto na naman tayo. Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan. Hindi ko alam kung bakit bumalik lahat. Sa 3 years na hindi kami madalas magkita, hindi pa rin ba talaga ako nakaka move on? First love never dies. Yan ang sabi nila. Pero totoo nga ba talaga ang mga katagang yun? O hindi pa lang talaga dumadating yung taong magpapatunay na First love dies? O baka naman kahit anong mangyari, may matitira’t matitira pa din talaga akong feelings para sa kanya dahil sya ang First Love ko?

Facts About Me

1. Independent akoMadalas, hindi ako humihingi ng tulong galing sa ibang tao. Gusto ko, pag may ginagawa ako, sariling sikap.

2. I don’t say ‘Sorry’ easily. Kung alam kong wala akong ginawang mali, wag kang umasang mag-so-sorry ako sayo. Pero syempre, depende pa din naman yun sa tao. Pero madalas talaga, pag alam kong wala akong ginawang mali, hindi ako mag-so-sorry.

3. Mababaw akong tao. Hindi halata, pero mababaw ako. Soft-hearted. For example, mabilis ako maiyak sa movies katulad ng A Walk to Remember. Mabilis mo din akong mapapatawa kahit corny yung joke mo.

4. Maswerte ka kung inaasar kita. Pag ikaw inaasar ko or niloloko ko lagi, maswerte ka dahil ibig sabihin, close tayo.

5. Frustrated Writer ako. Dahil sa passion ko sa pagbabasa, pumasok sa isip ko na balang araw, makakapagsulat din ako ng nobela. Sa totoo lang, may ginagawa akong kwento sa Wattpad. Kaso hindi ko na natuloy kasi naging busy sa school.

KV Moments

Nasa library kami kanina ng mga kaibigan ko mula sa grupo namin. Apat kami dahil may class pa yung tatlo (7 kasi kami sa grupo namin). Nakita kami nung isa naming kaibigan kaya naman sumama sya samin. Habang nagkwekwentuhan, lumapit samin yung isa sa mga members ng Voltes V. Sa kanilang lahat, si Stephen (hindi tunay na pangalang) ang pinaka-ka-‘close’ ko. Yun ay kung ‘close’ nga talaga kami. Pero palagay ko, hindi naman.

Lumapit sa table namin si Stephen. Sabi ko sa kanya, “Hiiiii Stepheeen!” Hindi ko alam kung bakit, pero ganun kasi ako bumati. Weird ba? Hahaha! Pagka-hi ko, nakita ko sa likod nya si Kris. Natameme ako. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung babatiin ko din ba sya o hindi. Nataranta ako.

Eto namang mga kaibigan ko, dahil alam nilang may gusto ako kay Kris, biglang nag-hi sakin. “Hi Cha!” “Hi Cha!” “Hi Cha!” Paulit ulit. Nahihiya tuloy ako. Baka kung anong isipin nila, niya. Sabi ko na lang, “Ha?” sa tuwing mag-ha-hi sila sakin.

Pagkaalis nila, pumunta sila sa likod ng table namin. At dahil nga kaibigan ko ang mga kasama ko, bumanat pa yung isa ng “Cha, alam mo yung Denver Nuggets?” “Oo. Sa NBA.” “Ang cute nung kulay nila, blue and yellow.” Pinanglakihan ko ng mata yung kaibigan ko dahil alam kong yung suot namin ni Kris yung tinutukoy nya. Naka-yellow kasi ako, at naka-blue naman sya.

Friends to Strangers

Hindi maiiwasan na magka-crush ang isang tao sa school. Lalo na kung lagi mong nakakausap o nakikita. Pero mas maganda kung lagi mo syang nakakausap di ba? Yun nga lang, yung iba, hanggang tingin ka na lang. Pero ganun pa man, masaya ka pa din dahil nakikita mo sya.

May mga taong mabilis magka-crush. Tulad ko. Minsan, isang araw. Minsan, tatlong linggo. Minsan, umaabot ng ilang buwan. Pero sa case ko, parang 3 months ko na crush ang taong to. Itago na lang natin sya sa pangalang, Kris (hindi nya tunay na pangalan).

Kilala ko na sya bago pa man kami magkausap at magkatabi sa isang subject. Sa totoo lang, pangit ang image nya at ng grupo, na itago natin sa pangalang Voltes V, sa akin at mga kaibigan ko. Sila kasi yung grupo na parang hindi welcome ang iba na sumama sa kanila. Iniiwasan talaga ng grupo namin ang Voltes V. Pero noong second year college ako, kaklase ko sa 4 out of 6 na subjects ang halos lahat ng members ng Voltes V, at isa na dun si Kris.

Friday, sa isa kong 3-hour class, sinabi ng prof ko na alphabetical order yung seat plan namin. Dahil alam ko ang surname nya, at alam kong 97% ang chance na maging katabi ko sya, naghanap ako ng classmate ko na mas mauuna sa akin para hindi ko makatabi si Kris. Luckily, habang inaayos ko alphabetically sa utak ko ang mga surnames ng kaklase ko, may tao sa pagitan namin ni Kris. Yes! Hindi ko katabi ang isa sa mga Votes V!

Kampante na ko habang nagtatawag ang prof ko na hindi ko sya magiging katabi. Pero hindi ko alam kung pano nangyari na nagkabali-baligtad kaming magkakatabi. Ako, si Kris at isa pang kaibigan. Ang dapat sanang ayos namin ay si Ako, si Friend1 at si Kris. Pero ang nangyari, nagkabaligtad kami ni Friend1. At ang ending, magkatabi kami ng isa sa mga taong ayaw kong makatabi. Dahil dun, sobrang tahimik ko lagi pag yung class na yun. Kulang na lang mapanis yung laway ko dahil hindi din kami binibigyan ng break ng prof ko.

Pag-upo ko sa upuan ko, sabi ko sa sarili ko, “Sa dami ng makakatabi ko, bakit sya pa? Hindi ba marunong ng alphabet tong prof na to at baligtad kami ni Friend1?!” Pero kinain ko lahat ng sinabi ko sa sarili ko at naging “Buti na lang nagkabaligtad ang ayos ni Miss sa surnames namin. At least, katabi ko sya.”

At dahil sa subject na yun, nagsimula kaming maging friends.

Lagi kaming magkausap. Nagtatawanan. Nagrereklamo na nga si Friend1 sakin dahil hindi ko daw sya kinakausap. May times na random lang yung paguusap namin, tulad ng “Parang hindi bagay sa kanya yung pangalan nya.”  o kaya naman “Oh, late ka na. Hindi ka pa pumasok kanina. Tsktsk! *ngiti*” at sasabihin nya na “Oo nga eh. Nabangga kasi ako kanina kaya dinala ko sa Casa yung kotse ko. Wala na kong pera!”

Dumating ang graded recitation, hindi ko alam kung anong nakain ni mokong at napagtripan ako. Sa graded recitation kasi namin, magsasabi ng number yung kakatapos lang magrecite. Halimbawa, 7 yung sinabi nung nagrecite, yung pang 7 sa class list yung sunod na tatawagin. Tinanong nya ko, “Pang ilan ako?” Binilang ko kung pang ilan sya. “Pang 35 ka ata. Oo tama. Pang 35 ka nga. :D” “Ahhh. So pang 37 ka? Sige, pag ako natawag, ikaw tatawagin ko. :D” Ayoko matawag! Bakit kasi sinabi ko pa kung anong number nya?! “35 po Miss.” Sabi nung classmate ko na kakatapos lang magrecite. Napatingin sya sakin at ngumiti. Yung parang evil smile. “Kris, your turn.” Sabi ng prof ko. Pagkatapos nya sumagot, habang nagrerecord yung prof ko ng grade nya, bumubulong ako sa kanya, “Kris! Utang na loob! Wag muna ko. Ayoko pa magrecite. Please talaga Kris. Seryoso ako. Wag mo ko tatawagin ha. Ibang number sabihin mo. Please.” “What number?” Tanong ng prof ko. “37.” Sabay tingin sakin. “Waaaa!” Napalakas ata yung pagkakasabi ko dahil sabi ng prof ko, “Tama ka Cha, ikaw nga.” Kaya naman lahat ng classmates ko, napatawa din sa reaksyon ko. Pati yung promotor, tawa din ng tawa. Habang binabasa ko yung question, dahil siguro sa kaba or whatever na nararamdaman ko, hindi ko maintindihan. “Halaaaa! Ang hirap naman nung question! Ikaw kasi ehhhhh! *tumatawa, sabay palo kay Kris*” Tawa ng tawa si Kris nung pinalo ko sya. Yung tipong hindi na makahinga sa katatawa, ganun sya noong mga oras na yun. Wagas kung maka-tawa. Pagkatapos ko sumagot at magbigay ng number, umupo na ko. Sabi ko sa kanya “Hala! Mali ata yung sagot ko! Ikaw kasi ehhh!” Natatawa pa din sya, pero palagay ko, pinipilit nya maging seryoso. “Ok naman ata yung sagot mo eh. Tama yun!”

Yun nga lang, hindi lahat ng bagay sa mundo ay permanente. May mga bagay din na nagbabago. Kung dati, pag nagkakasalubong kayo sa corridor, nginingitian ka nya, posibleng sa darating na panahon, parang invisible ka na sa paningin nya.

Parang yung nangyari sa amin.