Sunday Mass

Tuwing Sunday, nagsisimba kami ni Mama sa SM. Pero sa lahat ng nag-mass doon, si Fr. Joey Faller ang pinaka gusto ko. Hehe. Pag kasi sya yung nag-ma-mass, hinding hindi ka talaga aantukin. Sobrang maiintindihan mo yung homily kasi kino-connect nya sa totoong buhay (with matching actions minsan) yung mga gusto nyang iparating. Tapos may halong kwento pa galing sa mga eksena ng Legal Wife at ibang Kapamilya teleseryes. Sya na ata ang pinaka-cool na paring nakilala ko. Kaso hindi na sya nag-ma-mass sa SM eh.

But, that’s another story.

Kaninang umaga, nung nagsimba kami ni mama, bago yung pari. Hindi ko lang maalala kung anong pangalan nya at kung saan sya nag-se-serve pero so far, sya pa lang yung pari na nagustuhan ko yung homily aside from Fr. Faller. Siguro kasi parehas sila ng approach. Ginagawa nilang “light” yung homily.

“Magandang umaga, madlang people!” Yan ang bati nya sa amin nung homily na. Oh di ba, ang lakas maka-It’s Showtime. May sinabi pa sya sa kalagitnaan ng na, “Paki-explain. Labyu.” Bagets na bagets di ba? Haha!

Anyway, ang gusto ko talagang i-share ay yung kinwento nya. Hindi ko alam kung totoo ba yun o gawa-gawa lang, pero natuwa talaga ako. So, eto yung kwento:

May isang lalaking mayaman na kilalang kilala sa buong mundo dahil sa kanyang koleksyon ng mga mamahaling paintings na gawa ng mga kilalang pintor. Meron syang apat na anak.

Nabuntis ulit ang asawa nya sa pang lima nyang anak. Pero namatay yung asawa nya habang ipinapanganak yung bata at yung bata naman ay mentally handicapped. Sobrang nalungkot ang lalaki. Naisip nya, bakit nagkaganun ang buhay nya? Namatay yung asawa nya at naiwan sa kanya ang isang batang mentally handicapped na hindi nya kayang alagaan.

Dahil mayaman naman sya, kumuha sya ng yaya para alagaan yung bata. Ipininta din nya ang bata dahil sa sobrang pagmamahal nya dito. Pero hindi rin nagtagal ang buhay ng bata at namatay din. Sobrang nalungkot ulit yung lalaki at hindi nagtagal ay namatay din dahil sa depression.

Sa pagkamatay ng lalaki, ipina-auction ang mga mamahaling paintings. Pero may instructions sya na kung ipapa-auctions ang mga ito, kailangang mabili muna ang painting ng anak nya. Sobrang daming taong pumunta sa auction para mabili yung mga paintings pero hindi sila makapagsimula dahil walang bumibili ng painting ng anak nya.

Dumating ang yaya ng bata at nakita nya ang painting. Sabi nya, “Ako na lang po ang bibili ng painting na yan dahil ako po ang nag-alaga dyan. Mahal na mahal ko po yan. Kaso 20 Pesos lang ang laman ng bulsa ko.” Sabi naman ng mga tao, “Sige, ibigay mo na sa kanya yang painting sa halagang 20 Pesos para masimulan na talaga ang auction.” Pumayag naman ang taga-pamahala ng auction. Ibinigay nya ang painting at sinabing, “Tapos na po ang auction.” Nagalit ang mga tao dahil hindi pa sila nakakapagsimulang mag-auction ay tapos na agad ito. Sabi ng taga-pamahala, “May isa pa pong instruction ang may ari ng mga painting na ito na ayaw niyang ipasabi sa inyo. Kung sino man ang bumili ng painting ng kanyang anak, sa kanya mapupunta ang lahat ng mga paintings.”

 

Edited (16 August 2014): Nag mass ulit yung pari na sinasabi ko sa SM kanina, alam ko na yung pangalang nya! Fr. Joeffrey Zacarias pala. 🙂

Advertisements

Adventure Time: St. Clare Monastery at Antipolo Cathedral

Matagal na naming plano ni Mama na pumunta sa National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage o mas kilala bilang Antipolo Cathedral. At sa wakas, natuloy din noong Sabado (04-05-2014) kasama si Ate C.

Nag-commute lang kami papuntang Antipolo. Galing kami sa South kaya sumakay kami sa LRT Line 1 EDSA station hanggang Doroteo Jose station. Lumipat kami sa LRT Line 2 na naka-konekta sa LRT Line 1 at bumaba sa Katipunan Station. Sa ilalim ng overpass na malapit sa may LRT station, nandoon yung mga jeep papuntang Antipolo.

Pero bago kami sumakay ng jeep, dumaan muna kami sa St. Clare Monastery. Matagal na kaming pumupunta doon. Ang kwento ni Mama, hindi daw naging madali na magka-anak sila ni Papa. Sinabihan sya ng isa nyang ka-opisina na pumunta doon. Pinuntahan nila yun ni Papa at humiling kay St. Clare na sana magka-anak na sila. At natupad yung hiling nila, kaya nandito ako ngayon. Simula noon, pumupunta kami doon pag may pagkakataon para humiling at magpasalamat kay St. Clare at sumulat sa mga madre para sa mga prayer intentions.

St. Clare Monastery – Katipunan Avenue (© Inquirer)

Pagkatapos magdasal sa St. Clare Monastery, sumakay na kami papuntang Antipolo Cathedral. May kalayuan din, pero nakakaaliw naman dahil sa mga tanawing nakikita ko bilang “first time” ko makapunta doon. Maganda ang naging byahe namin papuntang Antipolo. Nakakatuwa dahil paakyat ang daan, maluwag ang karsada at walang masyadong traffic. Maaliwalas din dahil sa mga puno. Nakakatuwa din yung mga jeep nila, puro makukulay at may drawing. Pati yung mga tricycle nila, iba dun sa mga tricycle na nakikita ko.

Pagdating namin sa Antipolo Cathedral, nakapag communion na. Hindi ito katulad ng tipikal na hugis ng simbahan na square o kaya ay rectangle dahil pabilog ang hugis nito. Hindi din ito kalakihan. Nang patapos na ang mass, sinabi ng pari na may kasunod ulit na mass kaya naman nagsimba na din kami. Nakakatuwa magmisa yung pari. Mabilis at sobrang energetic sya at para lang syang teacher na gising na gising ka pag nagtuturo.

Pagkatapos ng mass, pumunta kami sa second floor sa likod ng simbahan. Parang mini museum, kaso hindi pwedeng picture-an. Nandoon yung mga damit, jewelries, mga pabango na ginamit ng Birhen ng Antipolo at ang belo na maaring halikan ng mga deboto. Sayang lang dahil hindi ko nabasa lahat ng nakasulat tungkol sa Birhen dahil nakapila kami at medyo nakakahiya kung tumigil ako at magbasa.

Sa loob ng National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral - Antipolo City, Rizal

Sa loob ng National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral – Antipolo City, Rizal

National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral - Antipolo City, Rizal

National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral – Antipolo City, Rizal

Syempre, hindi din mawawala ang pagbili ng souvenir. Bumili kami ni Mama ng bracelet na rosary at tatlong maliliit na cross (isa sa amin, isa para kay Tita R at isa para kay Tita A na mga kapatid ni Mama) na pina-bless namin. At dahil tanyag ang Antipolo sa kanilang kasoy, bumili din kami.

Isa sa magagandang lugar na napuntahan ko ang Antipolo. Sana makabalik ulit ako dito. 🙂

MRT

Sumakay ako ng MRT sa North Avenue Station.

Pauwi na ako galing sa Trinoma.

3 PM pa lang pero medyo madaming tao dahil nagkaroon ng sira yung isang tren.

Pagdating sa Quezon Avenue Station, medyo nagsisiksikan na.

Tatayo na sana ako para makaupo yung magasawang matanda pero may dalawang babae na ang tumayo.

Sa kalagitnaan ng pag-andar ng tren, nakita ko ang isang lalaking matanda.

Hindi ako makatayo dahil siksikan na.

Nang tumigil ang tren sa GMA-Kamuning Station, tumayo ako para makaupo si lolo.

Ayaw pa nya noong una, pero sinabihan din sya nung isa sa mga babaeng tumayo na umupo na dahil baka matumba sya.

Umupo si lolo at nagpasalamat sa akin.

Ngumiti ako at sinabing, “Sige po.”

Habang umaandar ang tren, pasulyap sulyap ako sa kanya.

Nagpapaypay sya gamit ang sumbrero habang nakapikit.

Naalala ko ang lolo ko, ang tatay.

Pagdating sa Ortigas Station, tumayo sya.

Ngumiti sya at nagpasalamat muli.

Ngumiti din ako at sinabing, “Sige po.”

Pagsara ng pinto, nakita ko si lolo na nakatayo malapit sa pinto.

Inisip ko kung bakit tumayo agad sya eh hindi pa naman pala sya bababa.

Pagtigil ng tren sa Shaw Boulevard Station, lumingon ako sa kinatatayuan ni lolo.

Lumingon din si lolo at muling ngumiti at nagpasalamat.

Ngumiti ulit ako.

Sa Shaw pala sya bababa.

Pagdating ng Boni Avenue, nakaupo na ako.

Hanggang noon, iniisip ko pa din si lolo at naalala ang tatay.

Pinigilan ko ang luha ko at pinilit mag-hikab para maitago ang namumuong luha sa gilid ng mata ko.

Hanggang sa pagbaba ko sa Taft Station, yung mga pangyayaring yun pa din ang naiisip ko.

At sa pagbaba kong yun, isa lang ang napagtanto ko.

Nakakataba talaga ng puso ang makagawa ng mabuti sa kapwa mo kahit sa maliit na paraan.

I miss you and I love you, Tatay!

Kid at Heart: Mga Kalaro

Isa ako sa mga taong mahilig sa mga bata. Kaya naman kahit 19 yrs. old na ako, nakikipaglaro pa din ako sa mga inaanak at pamangkin ko. At ilan sa mga conversations namin ay ito:

1. Nasa bahay ako ng pinsan ko. At dahil gumagabi na, nagpaalam na ko para umuwi.

Ako: G (Inaanak, 7 yrs. old), K (Pamangkin, 5 yrs. old), uuwi na ko ha. Gabi na kasi eh.

G & K: Aww. Mamaya na.

Ako: Gabi na kasi. Tsaka baka abutan ako ng malakas na ulan. Bukas na lang ulit ako pupunta.

K: Sige na nga. Uwi ka na.

G: Ehhhh.

Ako: *to G* Bukas, babalik ulit ako. Gabi na kasi, umuulan pa.

G: Ehhhh.

Ako: Sige na nga. Maya maya na ko uuwi. Dali na, kain na kayo. Sasamahan ko kayo.

 Sinamahan ko silang kumain. Maya maya, biglang bumuhos ang malakas na ulan na sinabayab pa ng kulog at kidlat.

Ako: Hala! Ang lakas ng ulan! Pano ko uuwi nyan? K, ihahatid mo ko ha. *tawa*

K: Nako, ayoko.

Ako: Aww! Wala akong kasama umuwi. Ayaw nyo pa kasi ako pauwiin kanina eh. Hatid mo ko.

K: Pinayagan na nga kita umuwi kanina ehh.

Ako: Eh sino ba ang ayaw magpauwi sakin kanina?

K: Ang kuya. *sabay turo kay G* Yan ang ayaw magpauwi sayo eh. Eh di sya ang maghatid sayo.

 At dahil sa katwiran ng pamangkin ko, natawa na lang kami ng mama nila. May point nga naman ang bata. Hahaha!

2. Nagpapa-renovate kami ng bahay sa Batangas. Medyo may katagalan na kasi yung bahay namin dahil bahay pa yun ng mga lola at lolo ko sa mother’s side. Pumunta sa amin si G. Nasa balkonahe kami at naguusap.

G: Ninang, dapat pinturahan tong bintana. Panget na kasi. Natutuklap na yung pintura.

Ako: Oo nga. Aayusin daw yan. Parang papalitan ata yan ng sliding.

G: Dapat ito pa din yung bintana nyo. Sayang pera nyo eh.

Noong nasa loob naman kami ng bahay,

Ako: Pati yung mga kwarto gagawin din. Pero yung isang kwarto muna ata.

G: Ano ba yan. Lahat na lang pinagawa nyo.

Natawa ko kasi yung mukha nya habang sinasabi yun, para bang ang laki laki ng problema nya. Haha! Pati yun pinroblema pa ng bata. Haha!

3. Isa sa mga gusto kong laro namin ay tagu-taguan (ako ang nagturo sa kanila nun). Kaso sa loob lang ng bahay pwedeng magtago at walang masyadong pwedeng taguan. Dahil apat kami, kampihan. Kakampi ko si K. Magkakampi naman sila G at J (Inaanak, 10 yrs. old).

Dahil kami na ni K ang magtatago, nagtago kaming dalawa sa likod ng pinto. Iniwan namin bukas para hindi nila maisip na pumasok sa kwarto. Pawis na pawis na kaming dalawa dahil hindi kami mahanap nila G at J. Pinipigil namin ni K ang tawa namin dahil pumasok na sa kwarto si J, pero hindi pa din kami nakita.

Maya maya, napansin kong hindi na sumisigaw sila G at J kung nasaan kami kaya naisipan kong lumabas na kaming dalawa ni K. Pag labas namin, nakita namin silang naglalaro ng iPad at nakaupo sa sahig.

Ako: Oh! Bakit hindi nyo na kami hinahanap?

G: Eh ang hirap nyo namang hanapin eh!

Ako: Ano ba yan. Akala namin may kalaro pa kami. Wala na pala. *tawa*

Adventure Time: Chowking at Ice Cream

Niyaya ako ni Ate E (asawa ng pinsan ko) kumain sa Mang Inasal. Libre nya dahil ata nasa top sila G at K (mga anak nya). Sabi ko, sige pero maliligo muna ako. Dahil hapon na noon, ginabi na din kami dahil sa kabagalan ko maligo. Malas ko pa, inabutan ako ng brownout sa banyo. Medyo nataranta ako dahil sobrang dilim. Haha. Niyaya na din ni Ate E ang nanay ko, si Tita E at Tita A dahil sabi daw ni Kuya I, dun na kami maghapunan.

Pag dating namin sa Mang Inasal, walang masyadong tao, medyo malabo yung ilaw at mausok pa. Parang ayoko na. Tinanong ng nanay ko kung brownout sa kanila. Sabi nung nasa cashier, mahina daw yung dating sa kanila ng kuryente. Ayaw na din nila kasi nga medyo madilim, mainit at mausok. Kaya ayun, nauwi kami sa Chowking.

Wala akong maisip na kainin kaya ginaya ko na lang kung anong order nila. Lumpiang Shanghai Lauriat. Ok naman. Masarap yung Shanghai kasi malutong at bagong luto. Siomai with toyomansi, whooo! Sarap! Samahan mo pa nung bilog na may monggo sa loob (di ko alam tawag eh, ano bang tawag dun?). Oks na oks. Di ko na nakain yung pansit sa kabusugan, pati yung chicharap kasi di naman ako kumakain nun.

Pagkatapos namin kumain, nagyaya si Tita E sa 7eleven. Mag-ice cream daw kami. Syempre tuwang tuwa ang mga bata (at nagbabata-bataan tulad ko). Dahil medyo malapit lang naman ang 7eleven mula sa Chowking, naglakad na lang kami.

Malapit na kami sa 7eleven, patawid na nga kami. May kakadating lang na naka-motor sa tindahan malapit sa tawiran. Parang kilala ko, pero di ko na pinansin. Nung malapit na kami sa tindahan, “Hi Cha!” Ahh. Kilala ko nga. Sabi na eh. Napa- “Uy!” na lang ako. Sya kasi si C, nanligaw sakin dati. Hindi ko sinagot kasi sinungaling, ni hindi nga kami close nun eh. Nung sabi ko na friends na lang kami, hindi na nagtext ulit. In-unfriend pa ko sa Facebook.

Anyway, nung nakatawid na kami papuntang 7eleven, niloko ako ni G (7 yrs old). “Hi Cha!”, sabi nya. Ginagaya nya kasi si C. Tapos dinagdagan pa ni Ate E na sinusulsulan si G na asarin ako. Haha.

Umorder kami ng ice cream sa 7eleven. Yung tig-15. Gusto ko sana vanilla. Kaso wala kaya chocolate na lang. Pero nung last cone na, wala na daw chocolate, strawberry na lang daw. Sabi ni Tita E, kanya na lang daw yung strawberry. Pero ayoko kasi nung chocolate kasi sobrang tamis para sakin kaya strawberry na lang yung sakin. Yung inaakala kong hindi gaanong matamis, eh matamis din pala. Hindi ko din naubos. Sayang.

Bago umuwi, naglakad lakad muna kami sa plaza para daw bumaba yung mga kinain namin. Katapat lang kasi ng 7eleven yung plaza sa amin. Noong pauwi na, dahil 7 kami, 2 tricycle ang sasakyan namin. Pinauna na namin sila Ate E, Tita E, G at K sa unang tricycle. Ako, si Mama at si Tita A naman sa pangalawa. Dahil tatlo kami, may isang aangkas sa likod ng tricycle o kaya naman dun uupo sa maliit na upuan sa loob. Balak ko sanang umangkas na lang sa likod, pero ayaw ako payagan ni Mama kaya napilitan akong umupo dun sa upuan na halos hindi ko naman talaga maupuan. Pagsakay ko sa loob, pinipilit nung driver na yung isa daw, sa likod. Sabi ni Mama, ok lang daw na tatlo kami sa loob. Pero makulit si manong, pinipilit nya talaga na yung isa sa likod umupo. Medyo napikon si Mama kaya nasabi nya na kung ayaw daw nung driver na tatlo kami sa loob, bababa na lang kami tutal madami pa namang ibang tricycle. Bumaba na kami. Pagkababa namin, hindi pa nakuntento si manong, sumigaw sya ng “Eh di wag! Sinong tinakot nyo?”

Mula plaza, umikot tuloy kami sa kabilang kalye para makasakay ng tricycle. Pagdating namin sa kalye namin, nagulat si Ate E. Akala daw nya, kasunod nila kami. Kaya daw pala sabi ni G sa kanya “Ma, kawawa sila ninang. Naglalakad.”