Stormer forever! Δ

BΔSTILLE

From left to right: Will Farquarson, Kyle Simmons, Dan Smith and Chris “Woody” Wood

Have you ever been so into a band that it started to conquer your Facebook, Twitter, Tumblr, your personal blog and basically, your life? Posting their videos, quoting their songs, creating gifs of them, liking and reblogging every picture of them, mentioning every band members in your tweets hoping that they’ll reply to you on Twitter and talk about them non-stop to someone.

Have you ever loved a song/s and can’t get it out of your head for a very long time? I’m not talking about days, but months (and still counting).

Have you ever loved everything a certain band sung? From their different covers to their original songs (studio version or acoustic). Everything.

Have you ever been so excited about an announcement of the release of a new track from a band? And when it finally premiered, you feel like hyperventilating (but you’re not) because of excitement.

Have you ever feel so proud for a band like they’re your own? From seeing where they are now to hearing their song played in a public place for the first time.

Well, I never imagined myself fangirl over a band this hard and fell head over heels for them. But because of them it happened.

It was early 2014 when I first heard their song on radio here in the Philippines. It was called Pompeii. That moment, I instantly loved the song. I didn’t know who was the artist behind it, so the first thing I did is search for it on Google. That’s when I discovered BΔSTILLE, a band from London, UK with four members: Dan Smith (vocals, also the writer of their songs), Kyle Simmons (keys), Will Farquarson (bass) and Chris “Woody” Wood (drums).

I got interested in their band that I looked them up on YouTube to find other songs. I downloaded All This Bad Blood (album) and Other People’s Heartache Part 1 & 2 (mixtapes – covers and mash-up of their songs and other songs with dialogues from old movies). I was not disappointed because I loved every song in their album and mixtapes. I also started to watch their live performances on YouTube and I was amazed that they sound even better live. Definitely no auto-tune. And the lyrics of their songs, they are not your usual crappy lyrics because they are narrative and is inspired by history (ex. Pompeii – eruption of Mr. Vesuvius in 79 AD that destroyed the city of Pompeii in Italy), Bible story (ex. Daniel in the Den – he was thrown into the lion’s den for praying to God and not to the king), literature (ex. Icarus – he and his father, Daedalus, attempted to escape from Crete with the use of wings made of wax, but melted as Icarus flew close to the sun causing him to fall into the sea and drown), TV series (ex. Laura Palmer – the main character who was murdered and served as the catalyst for the events in Twin Peaks series from the 90’s created by David Lynch and Mark Frost) and life events (Durban Skies – dedicated to Dan’s parents who were both from Durban, South Africa where they also met, fell in love and got married). I must say that Dan really is a good writer, probably because he is a straight A English major. Smarty pants he is and I love it!

Aside from their music, one thing I liked about them is their personality. Even if they are starting to become popular (not yet here in the Philippines though but I hope they will be soon), they are still very grounded. After gigs, if they have time, they try to meet their fans even though they don’t need to. Dan handles their official social media accounts to stay in touch with their fans and lucky fans even get a reply from the members (I haven’t yet, though). I also love the fact that the members (especially Dan and Kyle I think) wears the shirts their fans give. And I swear, they really have sense of humor which make them very adorable. And all of them got the looks, by the way. Talk about total package.

Ever since I discovered them, I never stopped listening to their songs and watching their videos. I loved every bit of them. And this never happened to me before in my entire life. I became a fan. A Stormer (what BΔSTILLE’s fans are called).

You know, I could talk (or write) about them non-stop and this is just the start of it. But for now, I’ll leave you with these videos. Hope you’ll like it! X

P.S. I’m so sorry if there are wrong grammars or whatever. And by the way, please note that the photo and videos are not mine. 🙂

Bakit ako nag blog?

Sigurado ako na lahat tayo ay may mga bagay na gustong sabihin o i-kwento. May dalawang paraan tayo para makipag-komunikasyon: pagsasalita at pagsulat. May mga taong mas magaling sa pagsasalita na maaaring sa isang upuan ay maikwento na ang talambuhay nya. May mga tao din namang gamit ang lapis, ballpen, o di kaya’y keyboard (dahil sa makabagong panahon ngayon) sa pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Pero depende pa din ito sa gusto mong sabihin. May mga bagay kasi na ayos lang ikwento sa mga kamag-anak o kaibigan mo. Pero may mga bagay na sa diary mo lang ito pwede isulat.

Itong blog na ito ang nagsisilbing diary ko. Dahil, tulad ng sabi ko dati sa isa sa naging entry ko dito, tinatamad ako magsulat kaya nawawalan ng silbi ang notebook kong napaglumaan noong highschool. Kaya dito sa blog na ito ko na-ke-kwento yung mga bagay na hindi ko naman pwedeng i-kwento sa nanay ko dahil nakakahiya (ex. love life), yung mga bagay na kahit sa best friend ko ay hindi ko maikwento dahil feeling ko masyado syang busy para basahin pa ang mahahabang messages ko sa facebook na ang laman ay ang kwento ko tungkol sa nakakatawang paguusap namin ng isang kamag-anak. Sa mga panahong yun, naging takbuhan ko ang tumblr account ko para mailabas ang nararamdaman ko, masaya man o malungkot o nakakainis. At mula ngayon, baka pati ang blog na ito ay madadamay. Hehe.

Kaya sa mga followers at magiging (kung meron man) followers ko, pasensya na kung ang mababasa nyo dito ay ang mga kwentong pipilit sa inyong patayin ang computer, laptop o ano mang bagay na gamit mo sa pagbasa ng entry ko.

Isang munting paalala lang po,

I write to express, not to impress. 🙂

Facts About Me

1. Independent akoMadalas, hindi ako humihingi ng tulong galing sa ibang tao. Gusto ko, pag may ginagawa ako, sariling sikap.

2. I don’t say ‘Sorry’ easily. Kung alam kong wala akong ginawang mali, wag kang umasang mag-so-sorry ako sayo. Pero syempre, depende pa din naman yun sa tao. Pero madalas talaga, pag alam kong wala akong ginawang mali, hindi ako mag-so-sorry.

3. Mababaw akong tao. Hindi halata, pero mababaw ako. Soft-hearted. For example, mabilis ako maiyak sa movies katulad ng A Walk to Remember. Mabilis mo din akong mapapatawa kahit corny yung joke mo.

4. Maswerte ka kung inaasar kita. Pag ikaw inaasar ko or niloloko ko lagi, maswerte ka dahil ibig sabihin, close tayo.

5. Frustrated Writer ako. Dahil sa passion ko sa pagbabasa, pumasok sa isip ko na balang araw, makakapagsulat din ako ng nobela. Sa totoo lang, may ginagawa akong kwento sa Wattpad. Kaso hindi ko na natuloy kasi naging busy sa school.

KV Moments

Nasa library kami kanina ng mga kaibigan ko mula sa grupo namin. Apat kami dahil may class pa yung tatlo (7 kasi kami sa grupo namin). Nakita kami nung isa naming kaibigan kaya naman sumama sya samin. Habang nagkwekwentuhan, lumapit samin yung isa sa mga members ng Voltes V. Sa kanilang lahat, si Stephen (hindi tunay na pangalang) ang pinaka-ka-‘close’ ko. Yun ay kung ‘close’ nga talaga kami. Pero palagay ko, hindi naman.

Lumapit sa table namin si Stephen. Sabi ko sa kanya, “Hiiiii Stepheeen!” Hindi ko alam kung bakit, pero ganun kasi ako bumati. Weird ba? Hahaha! Pagka-hi ko, nakita ko sa likod nya si Kris. Natameme ako. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung babatiin ko din ba sya o hindi. Nataranta ako.

Eto namang mga kaibigan ko, dahil alam nilang may gusto ako kay Kris, biglang nag-hi sakin. “Hi Cha!” “Hi Cha!” “Hi Cha!” Paulit ulit. Nahihiya tuloy ako. Baka kung anong isipin nila, niya. Sabi ko na lang, “Ha?” sa tuwing mag-ha-hi sila sakin.

Pagkaalis nila, pumunta sila sa likod ng table namin. At dahil nga kaibigan ko ang mga kasama ko, bumanat pa yung isa ng “Cha, alam mo yung Denver Nuggets?” “Oo. Sa NBA.” “Ang cute nung kulay nila, blue and yellow.” Pinanglakihan ko ng mata yung kaibigan ko dahil alam kong yung suot namin ni Kris yung tinutukoy nya. Naka-yellow kasi ako, at naka-blue naman sya.

Friends to Strangers

Hindi maiiwasan na magka-crush ang isang tao sa school. Lalo na kung lagi mong nakakausap o nakikita. Pero mas maganda kung lagi mo syang nakakausap di ba? Yun nga lang, yung iba, hanggang tingin ka na lang. Pero ganun pa man, masaya ka pa din dahil nakikita mo sya.

May mga taong mabilis magka-crush. Tulad ko. Minsan, isang araw. Minsan, tatlong linggo. Minsan, umaabot ng ilang buwan. Pero sa case ko, parang 3 months ko na crush ang taong to. Itago na lang natin sya sa pangalang, Kris (hindi nya tunay na pangalan).

Kilala ko na sya bago pa man kami magkausap at magkatabi sa isang subject. Sa totoo lang, pangit ang image nya at ng grupo, na itago natin sa pangalang Voltes V, sa akin at mga kaibigan ko. Sila kasi yung grupo na parang hindi welcome ang iba na sumama sa kanila. Iniiwasan talaga ng grupo namin ang Voltes V. Pero noong second year college ako, kaklase ko sa 4 out of 6 na subjects ang halos lahat ng members ng Voltes V, at isa na dun si Kris.

Friday, sa isa kong 3-hour class, sinabi ng prof ko na alphabetical order yung seat plan namin. Dahil alam ko ang surname nya, at alam kong 97% ang chance na maging katabi ko sya, naghanap ako ng classmate ko na mas mauuna sa akin para hindi ko makatabi si Kris. Luckily, habang inaayos ko alphabetically sa utak ko ang mga surnames ng kaklase ko, may tao sa pagitan namin ni Kris. Yes! Hindi ko katabi ang isa sa mga Votes V!

Kampante na ko habang nagtatawag ang prof ko na hindi ko sya magiging katabi. Pero hindi ko alam kung pano nangyari na nagkabali-baligtad kaming magkakatabi. Ako, si Kris at isa pang kaibigan. Ang dapat sanang ayos namin ay si Ako, si Friend1 at si Kris. Pero ang nangyari, nagkabaligtad kami ni Friend1. At ang ending, magkatabi kami ng isa sa mga taong ayaw kong makatabi. Dahil dun, sobrang tahimik ko lagi pag yung class na yun. Kulang na lang mapanis yung laway ko dahil hindi din kami binibigyan ng break ng prof ko.

Pag-upo ko sa upuan ko, sabi ko sa sarili ko, “Sa dami ng makakatabi ko, bakit sya pa? Hindi ba marunong ng alphabet tong prof na to at baligtad kami ni Friend1?!” Pero kinain ko lahat ng sinabi ko sa sarili ko at naging “Buti na lang nagkabaligtad ang ayos ni Miss sa surnames namin. At least, katabi ko sya.”

At dahil sa subject na yun, nagsimula kaming maging friends.

Lagi kaming magkausap. Nagtatawanan. Nagrereklamo na nga si Friend1 sakin dahil hindi ko daw sya kinakausap. May times na random lang yung paguusap namin, tulad ng “Parang hindi bagay sa kanya yung pangalan nya.”  o kaya naman “Oh, late ka na. Hindi ka pa pumasok kanina. Tsktsk! *ngiti*” at sasabihin nya na “Oo nga eh. Nabangga kasi ako kanina kaya dinala ko sa Casa yung kotse ko. Wala na kong pera!”

Dumating ang graded recitation, hindi ko alam kung anong nakain ni mokong at napagtripan ako. Sa graded recitation kasi namin, magsasabi ng number yung kakatapos lang magrecite. Halimbawa, 7 yung sinabi nung nagrecite, yung pang 7 sa class list yung sunod na tatawagin. Tinanong nya ko, “Pang ilan ako?” Binilang ko kung pang ilan sya. “Pang 35 ka ata. Oo tama. Pang 35 ka nga. :D” “Ahhh. So pang 37 ka? Sige, pag ako natawag, ikaw tatawagin ko. :D” Ayoko matawag! Bakit kasi sinabi ko pa kung anong number nya?! “35 po Miss.” Sabi nung classmate ko na kakatapos lang magrecite. Napatingin sya sakin at ngumiti. Yung parang evil smile. “Kris, your turn.” Sabi ng prof ko. Pagkatapos nya sumagot, habang nagrerecord yung prof ko ng grade nya, bumubulong ako sa kanya, “Kris! Utang na loob! Wag muna ko. Ayoko pa magrecite. Please talaga Kris. Seryoso ako. Wag mo ko tatawagin ha. Ibang number sabihin mo. Please.” “What number?” Tanong ng prof ko. “37.” Sabay tingin sakin. “Waaaa!” Napalakas ata yung pagkakasabi ko dahil sabi ng prof ko, “Tama ka Cha, ikaw nga.” Kaya naman lahat ng classmates ko, napatawa din sa reaksyon ko. Pati yung promotor, tawa din ng tawa. Habang binabasa ko yung question, dahil siguro sa kaba or whatever na nararamdaman ko, hindi ko maintindihan. “Halaaaa! Ang hirap naman nung question! Ikaw kasi ehhhhh! *tumatawa, sabay palo kay Kris*” Tawa ng tawa si Kris nung pinalo ko sya. Yung tipong hindi na makahinga sa katatawa, ganun sya noong mga oras na yun. Wagas kung maka-tawa. Pagkatapos ko sumagot at magbigay ng number, umupo na ko. Sabi ko sa kanya “Hala! Mali ata yung sagot ko! Ikaw kasi ehhh!” Natatawa pa din sya, pero palagay ko, pinipilit nya maging seryoso. “Ok naman ata yung sagot mo eh. Tama yun!”

Yun nga lang, hindi lahat ng bagay sa mundo ay permanente. May mga bagay din na nagbabago. Kung dati, pag nagkakasalubong kayo sa corridor, nginingitian ka nya, posibleng sa darating na panahon, parang invisible ka na sa paningin nya.

Parang yung nangyari sa amin.

Unang Post Sa WordPress

Hello WordPress!

Ito ang unang pagkakataon kong gumawa ng blog (yun ay kung hindi mo isasama sa bilang ang blogger account na ginawa para sa isang project sa school).

Tulad ng first day of class, magpapakilala muna ako.

Ako si Cha. College student ako sa Manila. Sa mga magkokolehiyo pa lang dyan, isa lang masasabi ko sa inyo: mahirap. Pero kahit mahirap ang college, makakaya mo yun basta magtiyaga ka sa pag-aaral at syempre, wag kalimutan magdasal. Masaya din naman maging college, kahit na may mga panahon na halos wala ka ng tulog dahil sa mga sunod sunod na requirements na sabay sabay ipapasa. Tiwala lang, tsaka aral aral din.☺

Hobbies. Mahilig ako magbasa ng mga libro. Mga nobela tulad ng mga gawa ni Nicholas Sparks at iba pang Young Adults na libro. Pero english lang ang binabasa ko. Ewan ko kung bakit, pero english lang talaga.  “The Time Traveler’s Wife” ni Audrey Niffenegger ang paborito kong novel. Kwento sya ni Henry, na hindi nakokontrol ang pag-ta-time travel sa past at future, at Clare, na magiging asawa ni Henry. Try nyong basahin, maganda sya.☺ Pero kahit puro english novels ang hilig kong basahin, hindi pwedeng hindi ko mabasa ang bawat librong pina-publish ni Bob Ong. Isa ako sa mga taga-hanga ni BO. Saludo talaga ako sa kanya. At dahil nga mahilig ako magbasa, balang araw, gusto ko din makapagsulat at makapagpublish ng sarili kong novel. Dahil dito, ako ay isang Reader at Frustrated Writer.

Isa sa mga pampalipas oras ko ang panonood ng mga movies. Mahilig ako sa mga animated na movies. Yung parang mga pambata tulad ng Toy Story (1,2&3), Up, at iba pa. Pero pinakapaborito ko talaga ang Meet The Robinsons na nagsabing, Keep Moving Forward. Lately ko lang nakahiligan manood ng mga series. Ang pinaka una at pinaka gusto kong series ay How I Met Your Mother. Natutuwa talaga ako sa series na yun. Ilang seasons na ang nakalipas pero hindi pa rin ni-re-reveal kung sino talaga ang naging asawa ni Ted(main character).

Masyado na ata mahaba tong nasulat ko. Tama na muna ang mga information na binigay ko. Sa susunod na post na lang ulit. ☺