Adventure Time: St. Clare Monastery at Antipolo Cathedral

Matagal na naming plano ni Mama na pumunta sa National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage o mas kilala bilang Antipolo Cathedral. At sa wakas, natuloy din noong Sabado (04-05-2014) kasama si Ate C.

Nag-commute lang kami papuntang Antipolo. Galing kami sa South kaya sumakay kami sa LRT Line 1 EDSA station hanggang Doroteo Jose station. Lumipat kami sa LRT Line 2 na naka-konekta sa LRT Line 1 at bumaba sa Katipunan Station. Sa ilalim ng overpass na malapit sa may LRT station, nandoon yung mga jeep papuntang Antipolo.

Pero bago kami sumakay ng jeep, dumaan muna kami sa St. Clare Monastery. Matagal na kaming pumupunta doon. Ang kwento ni Mama, hindi daw naging madali na magka-anak sila ni Papa. Sinabihan sya ng isa nyang ka-opisina na pumunta doon. Pinuntahan nila yun ni Papa at humiling kay St. Clare na sana magka-anak na sila. At natupad yung hiling nila, kaya nandito ako ngayon. Simula noon, pumupunta kami doon pag may pagkakataon para humiling at magpasalamat kay St. Clare at sumulat sa mga madre para sa mga prayer intentions.

St. Clare Monastery – Katipunan Avenue (© Inquirer)

Pagkatapos magdasal sa St. Clare Monastery, sumakay na kami papuntang Antipolo Cathedral. May kalayuan din, pero nakakaaliw naman dahil sa mga tanawing nakikita ko bilang “first time” ko makapunta doon. Maganda ang naging byahe namin papuntang Antipolo. Nakakatuwa dahil paakyat ang daan, maluwag ang karsada at walang masyadong traffic. Maaliwalas din dahil sa mga puno. Nakakatuwa din yung mga jeep nila, puro makukulay at may drawing. Pati yung mga tricycle nila, iba dun sa mga tricycle na nakikita ko.

Pagdating namin sa Antipolo Cathedral, nakapag communion na. Hindi ito katulad ng tipikal na hugis ng simbahan na square o kaya ay rectangle dahil pabilog ang hugis nito. Hindi din ito kalakihan. Nang patapos na ang mass, sinabi ng pari na may kasunod ulit na mass kaya naman nagsimba na din kami. Nakakatuwa magmisa yung pari. Mabilis at sobrang energetic sya at para lang syang teacher na gising na gising ka pag nagtuturo.

Pagkatapos ng mass, pumunta kami sa second floor sa likod ng simbahan. Parang mini museum, kaso hindi pwedeng picture-an. Nandoon yung mga damit, jewelries, mga pabango na ginamit ng Birhen ng Antipolo at ang belo na maaring halikan ng mga deboto. Sayang lang dahil hindi ko nabasa lahat ng nakasulat tungkol sa Birhen dahil nakapila kami at medyo nakakahiya kung tumigil ako at magbasa.

Sa loob ng National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral - Antipolo City, Rizal

Sa loob ng National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral – Antipolo City, Rizal

National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral - Antipolo City, Rizal

National Shrine of Our Lady of Peace and Good Voyage/Antipolo Cathedral – Antipolo City, Rizal

Syempre, hindi din mawawala ang pagbili ng souvenir. Bumili kami ni Mama ng bracelet na rosary at tatlong maliliit na cross (isa sa amin, isa para kay Tita R at isa para kay Tita A na mga kapatid ni Mama) na pina-bless namin. At dahil tanyag ang Antipolo sa kanilang kasoy, bumili din kami.

Isa sa magagandang lugar na napuntahan ko ang Antipolo. Sana makabalik ulit ako dito. 🙂

Advertisements

Why You Hated The ‘How I Met Your Mother’ Finale

This is exactly my thoughts on the finale of How I Met Your Mother.
– Forever fan of HIMYM ♥

Jon Negroni

The first episode I ever watched of “How I Met Your Mother” was on an airplane in 2007. It was the Season 1 finale, which is absolutely fitting if you know how the show plays out in the very end.

I had no idea why Ted was after this girl Robin so desperately, why his friends were so against it (har har) and what the deal was with that blasted blue orchestra.

And yet I fell in love with every single character anyway, and I’ve been learning and growing with this show ever since, eagerly anticipated the moment we had all been waiting for on March 31st.

po1r29uiqs1d0ox

From this point on, we’re going to be discussing spoilers of course, so please don’t keep reading if you have not yet watched the series finale. I mean you can—but I personally believe that it would be a disservice to this legendary story…

View original post 1,886 more words

MRT

Sumakay ako ng MRT sa North Avenue Station.

Pauwi na ako galing sa Trinoma.

3 PM pa lang pero medyo madaming tao dahil nagkaroon ng sira yung isang tren.

Pagdating sa Quezon Avenue Station, medyo nagsisiksikan na.

Tatayo na sana ako para makaupo yung magasawang matanda pero may dalawang babae na ang tumayo.

Sa kalagitnaan ng pag-andar ng tren, nakita ko ang isang lalaking matanda.

Hindi ako makatayo dahil siksikan na.

Nang tumigil ang tren sa GMA-Kamuning Station, tumayo ako para makaupo si lolo.

Ayaw pa nya noong una, pero sinabihan din sya nung isa sa mga babaeng tumayo na umupo na dahil baka matumba sya.

Umupo si lolo at nagpasalamat sa akin.

Ngumiti ako at sinabing, “Sige po.”

Habang umaandar ang tren, pasulyap sulyap ako sa kanya.

Nagpapaypay sya gamit ang sumbrero habang nakapikit.

Naalala ko ang lolo ko, ang tatay.

Pagdating sa Ortigas Station, tumayo sya.

Ngumiti sya at nagpasalamat muli.

Ngumiti din ako at sinabing, “Sige po.”

Pagsara ng pinto, nakita ko si lolo na nakatayo malapit sa pinto.

Inisip ko kung bakit tumayo agad sya eh hindi pa naman pala sya bababa.

Pagtigil ng tren sa Shaw Boulevard Station, lumingon ako sa kinatatayuan ni lolo.

Lumingon din si lolo at muling ngumiti at nagpasalamat.

Ngumiti ulit ako.

Sa Shaw pala sya bababa.

Pagdating ng Boni Avenue, nakaupo na ako.

Hanggang noon, iniisip ko pa din si lolo at naalala ang tatay.

Pinigilan ko ang luha ko at pinilit mag-hikab para maitago ang namumuong luha sa gilid ng mata ko.

Hanggang sa pagbaba ko sa Taft Station, yung mga pangyayaring yun pa din ang naiisip ko.

At sa pagbaba kong yun, isa lang ang napagtanto ko.

Nakakataba talaga ng puso ang makagawa ng mabuti sa kapwa mo kahit sa maliit na paraan.

I miss you and I love you, Tatay!

Kid at Heart: Mga Kalaro

Isa ako sa mga taong mahilig sa mga bata. Kaya naman kahit 19 yrs. old na ako, nakikipaglaro pa din ako sa mga inaanak at pamangkin ko. At ilan sa mga conversations namin ay ito:

1. Nasa bahay ako ng pinsan ko. At dahil gumagabi na, nagpaalam na ko para umuwi.

Ako: G (Inaanak, 7 yrs. old), K (Pamangkin, 5 yrs. old), uuwi na ko ha. Gabi na kasi eh.

G & K: Aww. Mamaya na.

Ako: Gabi na kasi. Tsaka baka abutan ako ng malakas na ulan. Bukas na lang ulit ako pupunta.

K: Sige na nga. Uwi ka na.

G: Ehhhh.

Ako: *to G* Bukas, babalik ulit ako. Gabi na kasi, umuulan pa.

G: Ehhhh.

Ako: Sige na nga. Maya maya na ko uuwi. Dali na, kain na kayo. Sasamahan ko kayo.

 Sinamahan ko silang kumain. Maya maya, biglang bumuhos ang malakas na ulan na sinabayab pa ng kulog at kidlat.

Ako: Hala! Ang lakas ng ulan! Pano ko uuwi nyan? K, ihahatid mo ko ha. *tawa*

K: Nako, ayoko.

Ako: Aww! Wala akong kasama umuwi. Ayaw nyo pa kasi ako pauwiin kanina eh. Hatid mo ko.

K: Pinayagan na nga kita umuwi kanina ehh.

Ako: Eh sino ba ang ayaw magpauwi sakin kanina?

K: Ang kuya. *sabay turo kay G* Yan ang ayaw magpauwi sayo eh. Eh di sya ang maghatid sayo.

 At dahil sa katwiran ng pamangkin ko, natawa na lang kami ng mama nila. May point nga naman ang bata. Hahaha!

2. Nagpapa-renovate kami ng bahay sa Batangas. Medyo may katagalan na kasi yung bahay namin dahil bahay pa yun ng mga lola at lolo ko sa mother’s side. Pumunta sa amin si G. Nasa balkonahe kami at naguusap.

G: Ninang, dapat pinturahan tong bintana. Panget na kasi. Natutuklap na yung pintura.

Ako: Oo nga. Aayusin daw yan. Parang papalitan ata yan ng sliding.

G: Dapat ito pa din yung bintana nyo. Sayang pera nyo eh.

Noong nasa loob naman kami ng bahay,

Ako: Pati yung mga kwarto gagawin din. Pero yung isang kwarto muna ata.

G: Ano ba yan. Lahat na lang pinagawa nyo.

Natawa ko kasi yung mukha nya habang sinasabi yun, para bang ang laki laki ng problema nya. Haha! Pati yun pinroblema pa ng bata. Haha!

3. Isa sa mga gusto kong laro namin ay tagu-taguan (ako ang nagturo sa kanila nun). Kaso sa loob lang ng bahay pwedeng magtago at walang masyadong pwedeng taguan. Dahil apat kami, kampihan. Kakampi ko si K. Magkakampi naman sila G at J (Inaanak, 10 yrs. old).

Dahil kami na ni K ang magtatago, nagtago kaming dalawa sa likod ng pinto. Iniwan namin bukas para hindi nila maisip na pumasok sa kwarto. Pawis na pawis na kaming dalawa dahil hindi kami mahanap nila G at J. Pinipigil namin ni K ang tawa namin dahil pumasok na sa kwarto si J, pero hindi pa din kami nakita.

Maya maya, napansin kong hindi na sumisigaw sila G at J kung nasaan kami kaya naisipan kong lumabas na kaming dalawa ni K. Pag labas namin, nakita namin silang naglalaro ng iPad at nakaupo sa sahig.

Ako: Oh! Bakit hindi nyo na kami hinahanap?

G: Eh ang hirap nyo namang hanapin eh!

Ako: Ano ba yan. Akala namin may kalaro pa kami. Wala na pala. *tawa*

Adventure Time: Chowking at Ice Cream

Niyaya ako ni Ate E (asawa ng pinsan ko) kumain sa Mang Inasal. Libre nya dahil ata nasa top sila G at K (mga anak nya). Sabi ko, sige pero maliligo muna ako. Dahil hapon na noon, ginabi na din kami dahil sa kabagalan ko maligo. Malas ko pa, inabutan ako ng brownout sa banyo. Medyo nataranta ako dahil sobrang dilim. Haha. Niyaya na din ni Ate E ang nanay ko, si Tita E at Tita A dahil sabi daw ni Kuya I, dun na kami maghapunan.

Pag dating namin sa Mang Inasal, walang masyadong tao, medyo malabo yung ilaw at mausok pa. Parang ayoko na. Tinanong ng nanay ko kung brownout sa kanila. Sabi nung nasa cashier, mahina daw yung dating sa kanila ng kuryente. Ayaw na din nila kasi nga medyo madilim, mainit at mausok. Kaya ayun, nauwi kami sa Chowking.

Wala akong maisip na kainin kaya ginaya ko na lang kung anong order nila. Lumpiang Shanghai Lauriat. Ok naman. Masarap yung Shanghai kasi malutong at bagong luto. Siomai with toyomansi, whooo! Sarap! Samahan mo pa nung bilog na may monggo sa loob (di ko alam tawag eh, ano bang tawag dun?). Oks na oks. Di ko na nakain yung pansit sa kabusugan, pati yung chicharap kasi di naman ako kumakain nun.

Pagkatapos namin kumain, nagyaya si Tita E sa 7eleven. Mag-ice cream daw kami. Syempre tuwang tuwa ang mga bata (at nagbabata-bataan tulad ko). Dahil medyo malapit lang naman ang 7eleven mula sa Chowking, naglakad na lang kami.

Malapit na kami sa 7eleven, patawid na nga kami. May kakadating lang na naka-motor sa tindahan malapit sa tawiran. Parang kilala ko, pero di ko na pinansin. Nung malapit na kami sa tindahan, “Hi Cha!” Ahh. Kilala ko nga. Sabi na eh. Napa- “Uy!” na lang ako. Sya kasi si C, nanligaw sakin dati. Hindi ko sinagot kasi sinungaling, ni hindi nga kami close nun eh. Nung sabi ko na friends na lang kami, hindi na nagtext ulit. In-unfriend pa ko sa Facebook.

Anyway, nung nakatawid na kami papuntang 7eleven, niloko ako ni G (7 yrs old). “Hi Cha!”, sabi nya. Ginagaya nya kasi si C. Tapos dinagdagan pa ni Ate E na sinusulsulan si G na asarin ako. Haha.

Umorder kami ng ice cream sa 7eleven. Yung tig-15. Gusto ko sana vanilla. Kaso wala kaya chocolate na lang. Pero nung last cone na, wala na daw chocolate, strawberry na lang daw. Sabi ni Tita E, kanya na lang daw yung strawberry. Pero ayoko kasi nung chocolate kasi sobrang tamis para sakin kaya strawberry na lang yung sakin. Yung inaakala kong hindi gaanong matamis, eh matamis din pala. Hindi ko din naubos. Sayang.

Bago umuwi, naglakad lakad muna kami sa plaza para daw bumaba yung mga kinain namin. Katapat lang kasi ng 7eleven yung plaza sa amin. Noong pauwi na, dahil 7 kami, 2 tricycle ang sasakyan namin. Pinauna na namin sila Ate E, Tita E, G at K sa unang tricycle. Ako, si Mama at si Tita A naman sa pangalawa. Dahil tatlo kami, may isang aangkas sa likod ng tricycle o kaya naman dun uupo sa maliit na upuan sa loob. Balak ko sanang umangkas na lang sa likod, pero ayaw ako payagan ni Mama kaya napilitan akong umupo dun sa upuan na halos hindi ko naman talaga maupuan. Pagsakay ko sa loob, pinipilit nung driver na yung isa daw, sa likod. Sabi ni Mama, ok lang daw na tatlo kami sa loob. Pero makulit si manong, pinipilit nya talaga na yung isa sa likod umupo. Medyo napikon si Mama kaya nasabi nya na kung ayaw daw nung driver na tatlo kami sa loob, bababa na lang kami tutal madami pa namang ibang tricycle. Bumaba na kami. Pagkababa namin, hindi pa nakuntento si manong, sumigaw sya ng “Eh di wag! Sinong tinakot nyo?”

Mula plaza, umikot tuloy kami sa kabilang kalye para makasakay ng tricycle. Pagdating namin sa kalye namin, nagulat si Ate E. Akala daw nya, kasunod nila kami. Kaya daw pala sabi ni G sa kanya “Ma, kawawa sila ninang. Naglalakad.”

Bakit ako nag blog?

Sigurado ako na lahat tayo ay may mga bagay na gustong sabihin o i-kwento. May dalawang paraan tayo para makipag-komunikasyon: pagsasalita at pagsulat. May mga taong mas magaling sa pagsasalita na maaaring sa isang upuan ay maikwento na ang talambuhay nya. May mga tao din namang gamit ang lapis, ballpen, o di kaya’y keyboard (dahil sa makabagong panahon ngayon) sa pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Pero depende pa din ito sa gusto mong sabihin. May mga bagay kasi na ayos lang ikwento sa mga kamag-anak o kaibigan mo. Pero may mga bagay na sa diary mo lang ito pwede isulat.

Itong blog na ito ang nagsisilbing diary ko. Dahil, tulad ng sabi ko dati sa isa sa naging entry ko dito, tinatamad ako magsulat kaya nawawalan ng silbi ang notebook kong napaglumaan noong highschool. Kaya dito sa blog na ito ko na-ke-kwento yung mga bagay na hindi ko naman pwedeng i-kwento sa nanay ko dahil nakakahiya (ex. love life), yung mga bagay na kahit sa best friend ko ay hindi ko maikwento dahil feeling ko masyado syang busy para basahin pa ang mahahabang messages ko sa facebook na ang laman ay ang kwento ko tungkol sa nakakatawang paguusap namin ng isang kamag-anak. Sa mga panahong yun, naging takbuhan ko ang tumblr account ko para mailabas ang nararamdaman ko, masaya man o malungkot o nakakainis. At mula ngayon, baka pati ang blog na ito ay madadamay. Hehe.

Kaya sa mga followers at magiging (kung meron man) followers ko, pasensya na kung ang mababasa nyo dito ay ang mga kwentong pipilit sa inyong patayin ang computer, laptop o ano mang bagay na gamit mo sa pagbasa ng entry ko.

Isang munting paalala lang po,

I write to express, not to impress. 🙂

History Does Not Repeat Itself Per Se

Normal sa magkakaibigan ang mag batian pag birthday. Pero ako, ilang araw bago ang birthday nya, pinagisipan kong mabuti kong paano ko sya babatiin. Dahil sa nangyari dati (click here for reference), plano ko na kapag nag thank you na sya, end of conversation. Hindi na ko mag rereply.

Me: Happy Birthday *insert name here*! 😀

Pinili ko syang i-message sa facebook kesa itext. Imbis na umaga o gabi ko sya binati, mga bandang 2:30PM ako nag message. Ang dahilan ko, para hindi nya isipin na sobrang special sya. Haha. Oha. May ganun pa kong nalalaman. Buong araw akong online – natural na sakin yan – sa facebook at twitter. Nung gabi na, nakita ko syang nagreply.

Him: Thanks Cha! :* 😀

Paki explain nga po sakin kung bakit may ” :* ” smiley sa reply nya. Parang nag skip ng beat yung puso ko nung nakita ko yung reply nya. Nagulat ako. Napa post tuloy ako sa twitter ng, Why did my heart skipped a beat when I read your message? Whyyyyy? Pero hindi ko sya nireplyan. Dahil ang plano ko nga, pag nag thank you sya, end of conversation. Gusto ko makita nya yung Seen on blah blah blah sa facebook para makita nya na wala na syang impact sakin. Para makita nya na binalewala ko lang yung reply nya. Pero hindi ko inopen yung message para hindi nya makitang nabasa ko na yung message. Pinagisipan kong mabuti kung rereplyan ko ba sya o hindi.

Kinabukasan, hindi ko natiis. Nireplyan ko.

Me: Manlibre ka naman! Debut mo na ata eh. Hahaha! Btw, balita ko nagaaral ka daw ulit. Push mo yan! Goodluck! 😀

(Nag aral kasi sya ng 2-year course and nag aaral ulit sya ng panibagong course na related sa course nya dati.)

At as usual, online na naman ako buong araw. Mga 4PM na ko nag reply sa kanya. Mga bandang 7PM, nag reply ulit sya. Pero hindi ko muna sya nireplyan. Sinisiguro ko na medyo natatagalan yung reply ko sa kanya. Noong una, after 1 hour ko sya nareplyan. Hanggang sa naging 30mins. to 20mins. yung pagitan ng reply ko. At kada reply ko sa kanya, alam kong nagrereply agad sya. Kaya nung magtagal, masasabi kong magka-chat na talaga kami. Tulad ng dati; asaran, kulitan, kwentuhan.

Him: Sama mo! Hahahahaha! Ganun nga talaga yun. Tsk. Bat kasi sobrang cute ko eh. Nagsisisi na ako. Haaay. XD

Me: Hahahahahahaha! Galing mo talaga mag joke! Whoooooo! Nakakatawa talaga. Lol! :)))))

Him: Sus! miss mo lang ung kacutan ko eh. 🙂

Me: Whooooo! Confidence level: infinite. Hahahahahahahahaha! Oo na lang. :))))

Para kaming baliw. Nagbubuhatan ng sariling bangko. Pero ganyan kami. Puro lokohan. Yan yung normal samin. Nung sabihin nya na gagawa daw muna sya ng assignment, alam ko, tapos na. Hanggang dun na lang yun. Yun na yung end of conversation. Hindi ko na naman sya makakausap ng ilang buwan maliban na lang may mauna saming mag approach out of the blue.

Me: Sus! Di ka naman talaga gagawa ng assignment eh. Mag do-dota ka lang eh. Hahahaha! Sige sige. 🙂

Him: Hala! Gagawa nga ako! Di ko lang talaga magets kung anong gagawin kahit sobrang dali lang nito. Hahahaha! English kasi kaya tinatamad ako.

Me: Sus! Palusot ka pa eh. Ayaw mo lang talaga gumawa ng assignment. Hahahahaha! Gumawa ka na oyyyyy!

Him: OPO!!! :))

Me: *insert thumbs up here*

Akala ko tapos na dun. Pero nag reply pa din sya. Pero pinilit ko syang gumawa ng assignment kasi mahirap mag cram. Been there, done that. Haha! Kaya after ng pag momotivate ko sa kanya, sabi nya gagawa muna daw sya.

Him: Hahahahaha! Gawa na ako. Para di ako mahassle bukas. :)) Ge Cha. Afk mode muna. Mwah! :*

Me: Hahaha! Gege. ^_^

Eto na talaga. End of conversation na to. Wala nang susunod. Pero ayan na naman tayo. Bakit kailangan pang lagyan ng “mwah!” with matching ” :* “? Bakit? Pwede naman simpleng, Ge Cha, afk mode muna. 🙂. Alam ko, masyado kong dinadamdam yung mga ganung banat nya sakin. Kasi naman eh. Haaay.

Yung inaakala kong end of coversation namin, nagpatuloy pa. After 15mins., nag message na naman sya sakin. Tinatamad daw sya. So syempre, reply naman ako.

Him: Bakit ganun Cha! Tinatamad talaga ako! Badtrip!

Me: Hahahaha! Ano ba kasi yang assignment mo? :))) Namiss mo lang ako ehh. LOL! :)))

Him: Oo nga eh. XD

Me: Sabi na ehh! Hahahahaha! Ano ba yang assignment mo?

Aaminin ko, sobra yung kilig ko nung mga panahon na magka chat kami. As in sobra. Yung tipong hyper na hyper ako. Sa term nga namin ng best friend ko, expired na expired ako. Para akong high. (Liliwanagin ko lang po, never pa po akong naging high sa talambuhay ko. Never.) Parang sasabog yung puso ko sa sobrang saya. Gusto ko tumalon at sumigaw sa tuwa kaso hindi ko magawa kasi nasa iisang lugar kami ng nanay ko at gabi na masyado nung mga oras na yun.

Naputol lang yung chat namin nung nag comment sa status nya yung dati naming adviser na teacher din namin sa english.

Him: Nagcomment si mam *insert name here* sa status ko Cha! Natense ako. Hahahahahahahahahaha!

Him: Ni-like Cha! I’m doomed! Hahahahahahaha!

Me: Kakampihan ko pala. Hahahaha! >:))))

Him: Grabe ka cha!!!!!!!! T.T

Me: Hahahahahahahahaha! Grabe ka! Hindi mo pa din ba nagagawa? :))))) mag 11 na oh. Hahahahahaha!

Ayun, nakita ko na naman ulit sya. Seen 10:40 PM. Sure ako, yun na talaga yung end of conversation namin. Pero this time, hindi ako nasaktan kasi alam ko na walang pambabalewala sa parte nya.

My plan was to not reply, but then I did.

And all my feelings came rushing back at once.

First Love Never Dies. True or False?

May high school friend ako. Hindi ko naman talaga sya kakilala dahil magkaiba kami ng section. Pero ipinakilala sya sakin ng isa ko pang friend na friend nya din pala. Tandang tanda ko pa yun. Sa canteen. Magkaharap yung table namin. At sa hindi inaasahang pagkakataon, naging classmate ko sya nung sumunod na taon. Sobrang naging close kami. Lagi kaming magkakulitan. Lagi kaming magkaasaran. Lagi kaming magkakwentuhan. Yung tipong nasa likod ko sya, tapos wala syang book, sakin pa sya makiki-share ng libro kahit meron naman yung katabi nya. Yung tipong kahit hindi talaga kami magkatabi sa seat plan, makikipagpalit sya sa katabi ko para lang magkatabi kami. Yung tipong kahit magkausap na kami sa school, magka-chat pa din kami sa gabi. Sa totoo lang, hindi nabubuo ang araw ko kapag hindi ko sya nakakausap.

Pero isang araw, naguluhan ako. Hindi ko alam kung ano bang tingin ko sa kanya. O baka naman alam ko na talaga, dine-deny ko lang sa sarili ko. Pero nung sinabi ko sa best friend ko, dun ko lang na-realize na may gusto na pala talaga ako sa kanya. Sobrang saya ko. Araw araw, feeling ko ang bilis ng oras. Dumating sa puntong hindi ko alam kung anong gusto nyang iparating. “Anong gagawin mo pag sinabi ko sayong mahal kita?” Yan ang tanong nya na hindi ko masagot sagot at wala akong matinong maisagot sa kanya. Alam kong may gusto syang iba. Nililigawan pa nga daw. Inisip ko na joke lang yun dahil normal na naman samin yung mga ganung bagay. Feeling ko, joke time lang. “Hahahaha! Ang corny! Nice joke!” Pero paulit ulit nyang tinatanong sakin yun nung gabing yun. Naisip ko din naman yung friendship namin. “Paano na yung friendship natin? Sayang naman yung closeness natin.” Kinabukasan, parang walang nangyari. Ganun pa din kami. Tama ang decision ko.

Noong sumunod na taon, nagkaron ako ng mga bagong kaibigan. Naging tropa ko sila at naging sobrang close naming sa isa’t isa. Dahil dun, nalaman ko na may gusto pala yung isa sa grupo namin dun sa friend ko na gusto ko din. Kaya naman pinilit kong itago sa kanila ang nararamdaman ko. Hanggang ngayon, hindi pa din nila alam. Dahil close nga kami nung guy, sakin humihingi ng advice yung tropa ko. Nagkwe-kwento sya pag may mga pangyayaring kikinilig sya dun sa taong gusto ko. Masakit. Pero pinilit kong mag kunwari na hindi ako apektado.

Isang araw, nagtext sakin yung friend ko na guy. Akala ko yung text na yun ay yung usual naming conversation. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. Pero hindi pala. Nagtext sya sakin para itanong yung number ng tropa ko. Tinanong ko sya kung may gusto sya sa tropa ko, sabay bigay ng number. Wala naman daw. Pero sa loob ko, alam ko, may gusto na sya sa tropa ko. Hindi lang nya sakin sinasabi. At tama nga ang hinala ko dahil naging sila. Masakit. Masakit talaga. Pero wala akong magagawa kundi ang maging masaya para sa kanila.

Hindi ko sigurado kung ilang months sila or kung umabot ba sila ng isang taon. Basta one year or less. At sa one year or less na yun, sobrang hirap. Parang dinudurog yung puso ko pag nakikita ko silang magkasama. Pero kasalanan ko din naman kasi. Pakipot pa eh. Tapos nung magkagusto sa iba, todo emote. Ewan ko ba. Buti na lang, malapit na kami mag college nun. Naisip ko, siguro, pag hindi ko na sya nakikita, makaka move on na ko. At totoo nga. Naka move on na nga ako. Nagkaroon ako ng MGA bagong crush. Oo, MGA talaga yan. At yung dalawa sa mga naging crush ko, sobra akong na inlababo. Sa kanila nabaling yung feelings ko para dun sa high school friend ko. Sa totoo lang, hindi ko sya masyadong naaalala at dumating pa sa puntong hindi ko talaga sya naisip. At saksi dun yung best friend ko.

Noong isang buwan, nagtext sakin yung schoolmate ko. Nagyayaya magswimming. Sakto nga naman sa panahon ngayon dahil sobrang init. Tinanong ko sya kung saan. Sinabi nya yung place at kadugtong nun ay, “Oy Cha! Graduate ka na daw sabi ni *insert name here*!” (Una po sa lahat, gusto ko lang i-clear, hindi pa po ako graduate.) Nagulat ako nung nabasa ko yung pangalan nya. Naisip ko, Uy! Naaalala pa pala ko nito. Kinagabihan, napanaginipan ko sya. Dun sa panaginip ko, kaming dalawa, yung usual na gawain namin. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. At mga sweet gestures. Hindi ko pinansin kasi naisip ko nab aka dahil nabanggit lang sakin nung classmate ko yung pangalan nya kaya napanaginipan ko sya. Pero nagsunod sunod yung mga araw na napapanaginipan ko sya kahit na hindi ko naman sya iniisip.

Nag message ako sa kanya sa facebook. Sabi ko, napanaginipan ko sya. As usual, niloloko nya ulit ako na namiss ko lang daw sya, etc. Sinakyan ko yung joke nya, sabi ko “Haaay nakoooo. Ang corny talaga. Tsktsk! Hahahaha! Oo nga eh. Miss na kita. I miss you! Namiss mo ba ko? Hahahaha! Yiiee! Kinikilig na yan!” Yan talaga yung exact na nireply ko sa kanya. Kinabukasan, excited akong magbukas ng facebook. Naki-internet pa ko sa pinsan ko nung mga panahon na yun kasi wala kaming internet sa probinsya. Pero pag bukas ko ng facebook, walang message. Pero thank you dun sa Seen on blah blah blah sa facebook dahil nalaman ko na nakita nya yung reply ko at pinili nyang wag mag reply. Seen Tue 6:14 PM.

Eto na naman tayo. Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan. Hindi ko alam kung bakit bumalik lahat. Sa 3 years na hindi kami madalas magkita, hindi pa rin ba talaga ako nakaka move on? First love never dies. Yan ang sabi nila. Pero totoo nga ba talaga ang mga katagang yun? O hindi pa lang talaga dumadating yung taong magpapatunay na First love dies? O baka naman kahit anong mangyari, may matitira’t matitira pa din talaga akong feelings para sa kanya dahil sya ang First Love ko?

Facts About Me

1. Independent akoMadalas, hindi ako humihingi ng tulong galing sa ibang tao. Gusto ko, pag may ginagawa ako, sariling sikap.

2. I don’t say ‘Sorry’ easily. Kung alam kong wala akong ginawang mali, wag kang umasang mag-so-sorry ako sayo. Pero syempre, depende pa din naman yun sa tao. Pero madalas talaga, pag alam kong wala akong ginawang mali, hindi ako mag-so-sorry.

3. Mababaw akong tao. Hindi halata, pero mababaw ako. Soft-hearted. For example, mabilis ako maiyak sa movies katulad ng A Walk to Remember. Mabilis mo din akong mapapatawa kahit corny yung joke mo.

4. Maswerte ka kung inaasar kita. Pag ikaw inaasar ko or niloloko ko lagi, maswerte ka dahil ibig sabihin, close tayo.

5. Frustrated Writer ako. Dahil sa passion ko sa pagbabasa, pumasok sa isip ko na balang araw, makakapagsulat din ako ng nobela. Sa totoo lang, may ginagawa akong kwento sa Wattpad. Kaso hindi ko na natuloy kasi naging busy sa school.