Bum no more!

May isang taon din akong nagpahinga pagkatapos ko ng college. 2013 ako gumraduate pero hindi agad ako naghanap ng trabaho. Sabi kasi sa akin ni Mama at ng iba kong kamag-anak na bata pa naman daw ako. 19 years old. Dahil kakagraduate ko pa lang noon, syempre, sabik na sabik ako sa bakasyon. Ikaw ba naman ang magkabakasyon ng halos isang linggo lang kada term noong college, sinong hi-hindi sa napakagandang alok na mas mahaba sa isang linggong bakasyon?

Ang ilang months lang sana na bakasyon ko ay humaba ng humaba dahil na din sa pag-uwi namin sa probinsya. Biglaan ang pagpapa-renovate at repair ng bahay namin sa Batangas dahil wala pang gagawing bahay ang mga trabahador ng kapatid ni Lolo kaya naisingit sa trabaho nila ang bahay namin. Yung inaakala kong 1-2 months para sa renovate at repair, tumagal ng 3-4 months dahil madaming kailangang i-repair sa bahay at mukhang pinatagal talaga nung mga trabahador. Tapos, yung pagpipintura na akala naming 1 month lang, umabot ng 2 months.

June nung mag apply ako sa isang government agency. Hindi ko na sasabihin kung saan. Hehe. Monday yun at buti na lang nasaktuhan ko na may exam sa Friday kaya nakapag-exam na din ako agad. Isa lang ang masasabi ko sa exam. Mahirap. Naging mahirap din siguro sya dahil sa time limit. Yung ibang part nga ng exam, 15 minutes lang ang time limit. At yung magkasamang Math at English, 45 minutes lang. Tapos may essay pa. Pagkatapos ng exam, 3-4 weeks daw bago namin malaman kung pasado ba kami o hindi.

Nawalan na ako ng pag-asa dahil nahirapan talaga ako sa exam at hindi ko sigurado kung tama ang mga sagot ko. At lalo pa akong pinanghinaan ng loob dahil 3rd week na, wala pa din akong natatanggap na kahit anong result mula sa kanila. Tinawagan ko na ang HR para itanong kung may result na. Wala pa daw. Umabot na ng August pero wala pa din akong natatanggap na result kaya tumawag na ulit ako (sorry sa mga taga-HR kung nakulitan kayo sakin). Tinanong ko ulit kung may result na. Kinabahan ako nung sinabi ng kausap ko na may result na daw. Sabi ko, wala pa akong natatanggap na result kaya naman sya na mismo ang nagsabi sa akin ng result. Nakapasa daw ako sa exam! Yehey!

Makalipas ang ilang linggo, nakatanggap ako ng text para sa initial interview, Monday ng 9:30AM. 7:00AM kami sumakay ni Mama ng taxi dahil hindi na kami makasakay ng bus o jeep at baka ma-late na ako. Sa halip na mas maaga kaming makarating, mas lalo pang nagtagal ang byahe namin dahil kung saan mas mabigat yung traffic (Las Pinas at Paranaque), doon kami idinaan nung driver. Nung una, chill pa ako dahil masyado pa namang maaga. Pero nung malapit na mag-8:30 at malayo pa kami, kinabahan na ko. Medyo pinapagalitan na ni Mama yung driver at hindi ko na din napigilan ang sarili ko dahil inis na inis ako sa driver. Tina-tap ko na yung paa ko sa sahig ng taxi nya at humihinga ng malalim sabay bulong ng “Grabe! Sobrang traffic! Dapat talaga sa may coastal na lang tayo dumaan.” Napapakamot na lang ng ulo yung driver. Siguro kaya nya kami doon idinaan, para mas tumaas yung metro.

Pero buti na lang hindi ako na-late. Mga 10 minutes before 9:30AM kami dumating. Akala ko talaga ma-le-late ako. Pag dating ko sa may HR, 3 lang kami. Dahil unang dumating sa akin yung dalawa, sila ang nauna. Pagpasok nila, may dumating pa ulit na isa. Apat na kaming i-interview-hin. Pagkatapos nung dalawang nauna, ako na ang tinawag. Buti na lang at mabait yung nag-interview sakin. Parang naging mas friendly pa yung environment dahil yung nag-interview sa akin ay taga Cavite din pala. Pagkatapos ng interview, sinabi nya sa akin na ire-refer daw nya ako sa isang office at itetext ulit ako para sa next interview.

Nakatanggap agad ako ng text pagakatapos ng isang araw. Ang final interview ko daw ay sa Friday, 8:00AM. Dahil ayoko na maulit yung nangyari noong initial interview, 5:30AM pa lang umalis na kami ng bahay. Wala pang masyadong pasahero ng mga oras na yun kaya naman nakasakay kami agad. Dumating kami ni Mama ng 6:30AM kaya umupo muna kami at kumain sa McDo para maghintay ng oras. Pumunta na ako ng 7:35AM sa office. Mga past 10:00AM na ata ako nainterview dahil madami kami. Swerte ko lang dahil bukod sa mabait naman yung nag-interview sa akin, parehas kami ng course at school sa college kaya naman parang naging kwentuhan lang din yung interview ko. Tinanong nya ko kung sino yung mga naging professor ko. It turns out, yung isang nabanggit ko ay naging professor nya din. Binigyan nya pa ako ng advice sa pagwowork ko sa department na yun. Pagkatapos ng interview, nag-Congratulations sya sa akin.

Pagkalipas ng ilang araw, nakatanggap ako ng e-mail galing sa HR. Tanggap na daw ako! Yehey! Pinag-ayos na din ako ng mga requirements. Sinabi ko agad kay Mama. Sa sobrang tuwa nya, tumawag agad sya sa mga tita ko sa Batangas para ibalita. Haha! Naipasa ko na yung mga requirements na kailangan at sabi sa HR, ang target start of work daw namin ay sa September 22.

I am officially bum no more! Thank you Papa Jesus!

Stormer forever! Δ

BΔSTILLE

From left to right: Will Farquarson, Kyle Simmons, Dan Smith and Chris “Woody” Wood

Have you ever been so into a band that it started to conquer your Facebook, Twitter, Tumblr, your personal blog and basically, your life? Posting their videos, quoting their songs, creating gifs of them, liking and reblogging every picture of them, mentioning every band members in your tweets hoping that they’ll reply to you on Twitter and talk about them non-stop to someone.

Have you ever loved a song/s and can’t get it out of your head for a very long time? I’m not talking about days, but months (and still counting).

Have you ever loved everything a certain band sung? From their different covers to their original songs (studio version or acoustic). Everything.

Have you ever been so excited about an announcement of the release of a new track from a band? And when it finally premiered, you feel like hyperventilating (but you’re not) because of excitement.

Have you ever feel so proud for a band like they’re your own? From seeing where they are now to hearing their song played in a public place for the first time.

Well, I never imagined myself fangirl over a band this hard and fell head over heels for them. But because of them it happened.

It was early 2014 when I first heard their song on radio here in the Philippines. It was called Pompeii. That moment, I instantly loved the song. I didn’t know who was the artist behind it, so the first thing I did is search for it on Google. That’s when I discovered BΔSTILLE, a band from London, UK with four members: Dan Smith (vocals, also the writer of their songs), Kyle Simmons (keys), Will Farquarson (bass) and Chris “Woody” Wood (drums).

I got interested in their band that I looked them up on YouTube to find other songs. I downloaded All This Bad Blood (album) and Other People’s Heartache Part 1 & 2 (mixtapes – covers and mash-up of their songs and other songs with dialogues from old movies). I was not disappointed because I loved every song in their album and mixtapes. I also started to watch their live performances on YouTube and I was amazed that they sound even better live. Definitely no auto-tune. And the lyrics of their songs, they are not your usual crappy lyrics because they are narrative and is inspired by history (ex. Pompeii – eruption of Mr. Vesuvius in 79 AD that destroyed the city of Pompeii in Italy), Bible story (ex. Daniel in the Den – he was thrown into the lion’s den for praying to God and not to the king), literature (ex. Icarus – he and his father, Daedalus, attempted to escape from Crete with the use of wings made of wax, but melted as Icarus flew close to the sun causing him to fall into the sea and drown), TV series (ex. Laura Palmer – the main character who was murdered and served as the catalyst for the events in Twin Peaks series from the 90’s created by David Lynch and Mark Frost) and life events (Durban Skies – dedicated to Dan’s parents who were both from Durban, South Africa where they also met, fell in love and got married). I must say that Dan really is a good writer, probably because he is a straight A English major. Smarty pants he is and I love it!

Aside from their music, one thing I liked about them is their personality. Even if they are starting to become popular (not yet here in the Philippines though but I hope they will be soon), they are still very grounded. After gigs, if they have time, they try to meet their fans even though they don’t need to. Dan handles their official social media accounts to stay in touch with their fans and lucky fans even get a reply from the members (I haven’t yet, though). I also love the fact that the members (especially Dan and Kyle I think) wears the shirts their fans give. And I swear, they really have sense of humor which make them very adorable. And all of them got the looks, by the way. Talk about total package.

Ever since I discovered them, I never stopped listening to their songs and watching their videos. I loved every bit of them. And this never happened to me before in my entire life. I became a fan. A Stormer (what BΔSTILLE’s fans are called).

You know, I could talk (or write) about them non-stop and this is just the start of it. But for now, I’ll leave you with these videos. Hope you’ll like it! X

P.S. I’m so sorry if there are wrong grammars or whatever. And by the way, please note that the photo and videos are not mine. 🙂

Your Song (My One and Only You) – Parokya ni Edgar

Alam ko na gaya ko, idolo o paboritong banda nyo din ang Parokya ni Edgar. At dahil sa open letter ni Metaporista para kay Chito Miranda, naisip ko na ibahagi sa inyo ang isa sa mga paborito kong kanta nila.

Lyrics:

It took one look
Then forever laid out in front of me
One smile, then I died
Only to be revived by you

There I was
Thought I had everything figured out
Goes to show just how much I know
‘Bout the way life plays out

I take one step away
Then I find myself coming back to you
My one and only, one and only you

Now I know
That I know not a thing at all
Except the fact that I am yours
And that you are mine

Ooh,
They told me that this wouldn’t be easy
And no
I’m not one to complain

I take one step away
Then I find myself coming back to you
My one and only one and only
I take one step away
Then I find myself coming back to you
My one and only, one and only you.

 

Bakit ako nag blog?

Sigurado ako na lahat tayo ay may mga bagay na gustong sabihin o i-kwento. May dalawang paraan tayo para makipag-komunikasyon: pagsasalita at pagsulat. May mga taong mas magaling sa pagsasalita na maaaring sa isang upuan ay maikwento na ang talambuhay nya. May mga tao din namang gamit ang lapis, ballpen, o di kaya’y keyboard (dahil sa makabagong panahon ngayon) sa pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Pero depende pa din ito sa gusto mong sabihin. May mga bagay kasi na ayos lang ikwento sa mga kamag-anak o kaibigan mo. Pero may mga bagay na sa diary mo lang ito pwede isulat.

Itong blog na ito ang nagsisilbing diary ko. Dahil, tulad ng sabi ko dati sa isa sa naging entry ko dito, tinatamad ako magsulat kaya nawawalan ng silbi ang notebook kong napaglumaan noong highschool. Kaya dito sa blog na ito ko na-ke-kwento yung mga bagay na hindi ko naman pwedeng i-kwento sa nanay ko dahil nakakahiya (ex. love life), yung mga bagay na kahit sa best friend ko ay hindi ko maikwento dahil feeling ko masyado syang busy para basahin pa ang mahahabang messages ko sa facebook na ang laman ay ang kwento ko tungkol sa nakakatawang paguusap namin ng isang kamag-anak. Sa mga panahong yun, naging takbuhan ko ang tumblr account ko para mailabas ang nararamdaman ko, masaya man o malungkot o nakakainis. At mula ngayon, baka pati ang blog na ito ay madadamay. Hehe.

Kaya sa mga followers at magiging (kung meron man) followers ko, pasensya na kung ang mababasa nyo dito ay ang mga kwentong pipilit sa inyong patayin ang computer, laptop o ano mang bagay na gamit mo sa pagbasa ng entry ko.

Isang munting paalala lang po,

I write to express, not to impress. 🙂

Facts About Me

1. Independent akoMadalas, hindi ako humihingi ng tulong galing sa ibang tao. Gusto ko, pag may ginagawa ako, sariling sikap.

2. I don’t say ‘Sorry’ easily. Kung alam kong wala akong ginawang mali, wag kang umasang mag-so-sorry ako sayo. Pero syempre, depende pa din naman yun sa tao. Pero madalas talaga, pag alam kong wala akong ginawang mali, hindi ako mag-so-sorry.

3. Mababaw akong tao. Hindi halata, pero mababaw ako. Soft-hearted. For example, mabilis ako maiyak sa movies katulad ng A Walk to Remember. Mabilis mo din akong mapapatawa kahit corny yung joke mo.

4. Maswerte ka kung inaasar kita. Pag ikaw inaasar ko or niloloko ko lagi, maswerte ka dahil ibig sabihin, close tayo.

5. Frustrated Writer ako. Dahil sa passion ko sa pagbabasa, pumasok sa isip ko na balang araw, makakapagsulat din ako ng nobela. Sa totoo lang, may ginagawa akong kwento sa Wattpad. Kaso hindi ko na natuloy kasi naging busy sa school.

Unang Post Sa WordPress

Hello WordPress!

Ito ang unang pagkakataon kong gumawa ng blog (yun ay kung hindi mo isasama sa bilang ang blogger account na ginawa para sa isang project sa school).

Tulad ng first day of class, magpapakilala muna ako.

Ako si Cha. College student ako sa Manila. Sa mga magkokolehiyo pa lang dyan, isa lang masasabi ko sa inyo: mahirap. Pero kahit mahirap ang college, makakaya mo yun basta magtiyaga ka sa pag-aaral at syempre, wag kalimutan magdasal. Masaya din naman maging college, kahit na may mga panahon na halos wala ka ng tulog dahil sa mga sunod sunod na requirements na sabay sabay ipapasa. Tiwala lang, tsaka aral aral din.☺

Hobbies. Mahilig ako magbasa ng mga libro. Mga nobela tulad ng mga gawa ni Nicholas Sparks at iba pang Young Adults na libro. Pero english lang ang binabasa ko. Ewan ko kung bakit, pero english lang talaga.  “The Time Traveler’s Wife” ni Audrey Niffenegger ang paborito kong novel. Kwento sya ni Henry, na hindi nakokontrol ang pag-ta-time travel sa past at future, at Clare, na magiging asawa ni Henry. Try nyong basahin, maganda sya.☺ Pero kahit puro english novels ang hilig kong basahin, hindi pwedeng hindi ko mabasa ang bawat librong pina-publish ni Bob Ong. Isa ako sa mga taga-hanga ni BO. Saludo talaga ako sa kanya. At dahil nga mahilig ako magbasa, balang araw, gusto ko din makapagsulat at makapagpublish ng sarili kong novel. Dahil dito, ako ay isang Reader at Frustrated Writer.

Isa sa mga pampalipas oras ko ang panonood ng mga movies. Mahilig ako sa mga animated na movies. Yung parang mga pambata tulad ng Toy Story (1,2&3), Up, at iba pa. Pero pinakapaborito ko talaga ang Meet The Robinsons na nagsabing, Keep Moving Forward. Lately ko lang nakahiligan manood ng mga series. Ang pinaka una at pinaka gusto kong series ay How I Met Your Mother. Natutuwa talaga ako sa series na yun. Ilang seasons na ang nakalipas pero hindi pa rin ni-re-reveal kung sino talaga ang naging asawa ni Ted(main character).

Masyado na ata mahaba tong nasulat ko. Tama na muna ang mga information na binigay ko. Sa susunod na post na lang ulit. ☺