Something In-Between

I did not know I can be this broken. But I am now.

Nagsimula lahat sa isang simpleng Merry Christmas!” na nasundan ng mahahabang reply at walang katapusang kwentuhan. Di ko alam kung paano, pero ganun. Ang mga “Kamusta ka na?”, naging “Kumain ka na ba?” Habang tumatagal, nadadagdagan na yung mga tanong ng “Nasa bahay ka na ba?” o kaya naman “Magtext ka pag nasa bahay ka na ha.”  na naging “Pwede ba kitang ihatid sa inyo?”  At ang pinaka malinaw sa lahat, “Pwede ba kitang ligawan?”

Araw-araw na tayong magkatext. Yung tipong kahit Smart yung gamit mo, at Globe ako, naka unlitext to all networks tayo (though eventually, nag Globe ka na din naman). Yung tipong kahit office hours at magkasama lang naman sa iisang building, magkatext pa din. Kapag may lakad ako ng Sunday, alam mo kung sino ang kasama ko, kung saan ako pupunta, kung nasaan ako exactly at kung pauwi na ba ako. Kapag may lakad ka na hindi yung mga barkada natin ang kasama mo, para akong sirang plakang paulit ulit sinasabi sayo na wag kang uminom ng madami, hanggang dalawang bote lang. Alam kong tamad ka kumain kaya pag dinner time na, kinukulit na kita para kumain na halos maasar ka na dahil hindi kita tinatantanan hangga’t alam kong hindi ka pa din kumakain. At kapag nag text na ako sayo sa umaga, ako naman yung hindi mo tinatantanan kasi alam mong hindi pa ako bumabangon kahit 11am na. Nag aaway tayo, pero hindi tayo natutulog ng hindi tayo nagkakabati. Tulad nung sa isang officemate natin na kinaiinisan mo dahil sabi mo sakin mukhang pinopormahan ako. Ipinipilit ko sayo na hindi, pero sabi mo alam mo yun kasi lalaki ka kaya dumistansya ako sa kanya. Isang beses naman, birthday ng kasama mo sa division kaya sabi mo lalabas kayo at magiinom. Tapos bigla kang nagtext na nasa beer house na kayo pero wala yun sa original plan kaya hindi mo alam. Nag promise ka na no girls para sayo, pero sobrang inis ko sayo nun kaya siguro halos kakasend ko lang sayo ng text, magrereply ka agad.

Sabay tayo pumapasok sa office. Sabay tayong umuuwi after work. Pinadalhan mo pa nga ko ng Cafe Latte from McDo kasi natabig nung isang friend natin yung binili ko. Kinilig kaya ako nun. Sinundo mo pa ako pagkatapos ng OT ko ng Saturday sa South. February 13 yun kaya nag dinner tayo. Nag sorry ka pa kasi wala kang dalang flowers kasi sabi mo nagmamadali ka dahil ma-le-late ka na sa pagsundo ko sakin dahil na-traffic ka. Niloloko mo pa nga ko habang naglalakad tayo na buti pa yung mga nakakasalubong satin ang sweet. Tapos hinatid mo pa ko pauwi.

Pero hindi mo sinabi sa barkada natin yung nangyayari. At lalong hindi ako ang mauunang magsabi nun sa kanila dahil ayokong sakin manggaling. Bakit nga ba? Pero ok lang, kasi masaya ka naman, masaya naman ako. Masaya naman tayo. Yun naman yung mas importante di ba?

Ganun tayo. Walang label. Hindi tayo, pero parang tayo. Something in-between.

It took a long time before I admitted to myself that I am starting to fall for you. And yes, I did fell for you, falling for you every single day.

Hindi ko na ma-contain yung feelings ko kaya sinabi ko na sa isang close friend. Kay M. Sinabi ko sa kanya na yung isang daliri kong nakakapit para hindi tuluyang bumigay sayo, eh bumibitaw na. Pero bukod sakin, may nahulog na pala sayo. Si C. Si C na isa sa mga close friends ko. Si C na parang kapatid ko na. At sabi nya, mas complicated yung sitwasyon nya at sobrang nasasaktan sya dahil alam nyang wala kang gusto sa kanya. Pero hindi lang yun ang problema. Ang problema, may nangyari sa inyo. Friends with benefits. At ang mas malala, hindi lang isang beses may nangyari sa inyo ni C.

Pero sabi nga nila, Love is blind. Hindi lang siguro applicable ito sa physical appearance ng isang tao, kundi pati na rin sa mga ginawa o ginagawa nya. Kung mahal mo, hindi mo makikita ang kahit anong mali sa kanya. Kaya pinalagpas ko lang. Di ako nagsalita. Parang wala akong nalaman. Kinimkim ko na lang sa sarili ko. Inassume ko na wala ng nangyayari sa inyo dahil sa “something” natin, tutal last year pa naman daw yun. Balik tayo sa normal. Balik tayo sa pagitan ng “tayo” at hindi.

Isang beses, nakita ako ni S (isa sa mga close friend din namin ni C) na katext kita. Tinanong nya ko kung ano daw pinaguusapan natin. Sabi ko humihingi lang ako ng ballpen sayo. Totoo naman, hindi ako nagsinungaling pero part lang ng katotohanan yung sinabi ko. Tapos tinanong nya ko kung may “something” daw ba satin. Tumanggi ako, syempre. Kasi nga hindi mo naman sinasabi sa kanila at ayokong sakin manggaling yun. Akala ko bumenta, hindi pala. Ilang araw pagkatapos nun, pinapunta ako ni S sa office nila after work dahil may ipapakita daw syang video sakin. Pag pasok ko, nakaupo si C. Di ako mapakali kasi alam ko na kung anong mangyayari. Ni-lock ni S yung pinto at nag-usap kami. Ang dami kong nalaman. Nagulat ako kung gaano ako ka-tanga at ka-bulag para hindi malaman yung mga yun. At yung akala kong tapos na, di pa pala. May nangyayari pa din sa inyo ni C. Kung exam siguro to, baka bumagsak na ko dahil mukhang mali ang pagkakakilala ko sayo.

Umiyak ako, sa totoo lang, dahil feeling ko tinraydor ako. Magkaka-barkada tayo eh. Ikaw, ako, si C. Sabay sabay pa nga tayo kumain pag lunch. Pero bakit nangyari yung ganun? Bakit umabot sa ganun? Paano mo nagagawang maging ok, na parang walang nangyari, kapag magkakasama tayo? Paano mo nagawa sa amin yun? Alam mo namang sobrang close namin ni C di ba. Naisip mo ba na pag nalaman ko to, masasaktan ako? Akala ko ba sabi mo mahal mo ko? Paano mo nagawa sakin yun?

May ilang weeks din akong hindi nagrereply sayo. Hindi ko sinasagot yung tawag mo. Hindi ako nagpapakita sayo. Umiiwas ako. Pinaliit ko ang mundo ko para lang makapag tago sayo. Pero nahihirapan din ako kaya nakipag usap ako sayo. Ipinipilit mo na wala talagang nangyari sa inyo. Kung hindi ko pa sasabihing alam ko na yung nangyari, di ka pa aamin. Nag sorry ka at humingi ka ng second chance. Pero paano ko ibibigay ang second chance mo kung naibigay ko na sayo noong unang beses na pinili kong hindi magsalita tungkol sa nangyayari sa inyo ni C na akala ko hindi na mauulit? Paano pa ko magtitiwala sayo kung harap-harapan mo na pala akong niloloko?

Parang gusto kong magkulong na lang sa kwarto. Parang gusto ko na lang maglaho. Sana nga may time machine na lang para maibalik ko mula sa simula ang lahat ng ito. Baka hindi ko na lang pipiliin na maging ganito tayo. Hindi na lang ako magtetext sayo na pababa na ako ng van para sunduin mo. Hindi na lang ako sasama mag almusal sayo.  Hindi na lang ako magrereply sa mga text mo.

“Paano na tayo?” sabi mo.

Paano magiging tayo kung ginago mo ako?

Pero sa pagkakataong maibalik ko nga sa simula to, pipiliin ko pa din ang lahat ng to dahil naging masaya ako. Minahal kita, at sa tingin ko mahal pa din kita. Mahirap, oo. Masakit, sobra. Pero alam kong kailangan kong matuto sa mga nangyari. Kailangan kong maramdaman ang mga to. Pero sa ngayon…

…wala ng “tayo.”

Walang magiging “tayo.”

Advertisements

History Does Not Repeat Itself Per Se

Normal sa magkakaibigan ang mag batian pag birthday. Pero ako, ilang araw bago ang birthday nya, pinagisipan kong mabuti kong paano ko sya babatiin. Dahil sa nangyari dati (click here for reference), plano ko na kapag nag thank you na sya, end of conversation. Hindi na ko mag rereply.

Me: Happy Birthday *insert name here*! 😀

Pinili ko syang i-message sa facebook kesa itext. Imbis na umaga o gabi ko sya binati, mga bandang 2:30PM ako nag message. Ang dahilan ko, para hindi nya isipin na sobrang special sya. Haha. Oha. May ganun pa kong nalalaman. Buong araw akong online – natural na sakin yan – sa facebook at twitter. Nung gabi na, nakita ko syang nagreply.

Him: Thanks Cha! :* 😀

Paki explain nga po sakin kung bakit may ” :* ” smiley sa reply nya. Parang nag skip ng beat yung puso ko nung nakita ko yung reply nya. Nagulat ako. Napa post tuloy ako sa twitter ng, Why did my heart skipped a beat when I read your message? Whyyyyy? Pero hindi ko sya nireplyan. Dahil ang plano ko nga, pag nag thank you sya, end of conversation. Gusto ko makita nya yung Seen on blah blah blah sa facebook para makita nya na wala na syang impact sakin. Para makita nya na binalewala ko lang yung reply nya. Pero hindi ko inopen yung message para hindi nya makitang nabasa ko na yung message. Pinagisipan kong mabuti kung rereplyan ko ba sya o hindi.

Kinabukasan, hindi ko natiis. Nireplyan ko.

Me: Manlibre ka naman! Debut mo na ata eh. Hahaha! Btw, balita ko nagaaral ka daw ulit. Push mo yan! Goodluck! 😀

(Nag aral kasi sya ng 2-year course and nag aaral ulit sya ng panibagong course na related sa course nya dati.)

At as usual, online na naman ako buong araw. Mga 4PM na ko nag reply sa kanya. Mga bandang 7PM, nag reply ulit sya. Pero hindi ko muna sya nireplyan. Sinisiguro ko na medyo natatagalan yung reply ko sa kanya. Noong una, after 1 hour ko sya nareplyan. Hanggang sa naging 30mins. to 20mins. yung pagitan ng reply ko. At kada reply ko sa kanya, alam kong nagrereply agad sya. Kaya nung magtagal, masasabi kong magka-chat na talaga kami. Tulad ng dati; asaran, kulitan, kwentuhan.

Him: Sama mo! Hahahahaha! Ganun nga talaga yun. Tsk. Bat kasi sobrang cute ko eh. Nagsisisi na ako. Haaay. XD

Me: Hahahahahahaha! Galing mo talaga mag joke! Whoooooo! Nakakatawa talaga. Lol! :)))))

Him: Sus! miss mo lang ung kacutan ko eh. 🙂

Me: Whooooo! Confidence level: infinite. Hahahahahahahahaha! Oo na lang. :))))

Para kaming baliw. Nagbubuhatan ng sariling bangko. Pero ganyan kami. Puro lokohan. Yan yung normal samin. Nung sabihin nya na gagawa daw muna sya ng assignment, alam ko, tapos na. Hanggang dun na lang yun. Yun na yung end of conversation. Hindi ko na naman sya makakausap ng ilang buwan maliban na lang may mauna saming mag approach out of the blue.

Me: Sus! Di ka naman talaga gagawa ng assignment eh. Mag do-dota ka lang eh. Hahahaha! Sige sige. 🙂

Him: Hala! Gagawa nga ako! Di ko lang talaga magets kung anong gagawin kahit sobrang dali lang nito. Hahahaha! English kasi kaya tinatamad ako.

Me: Sus! Palusot ka pa eh. Ayaw mo lang talaga gumawa ng assignment. Hahahahaha! Gumawa ka na oyyyyy!

Him: OPO!!! :))

Me: *insert thumbs up here*

Akala ko tapos na dun. Pero nag reply pa din sya. Pero pinilit ko syang gumawa ng assignment kasi mahirap mag cram. Been there, done that. Haha! Kaya after ng pag momotivate ko sa kanya, sabi nya gagawa muna daw sya.

Him: Hahahahaha! Gawa na ako. Para di ako mahassle bukas. :)) Ge Cha. Afk mode muna. Mwah! :*

Me: Hahaha! Gege. ^_^

Eto na talaga. End of conversation na to. Wala nang susunod. Pero ayan na naman tayo. Bakit kailangan pang lagyan ng “mwah!” with matching ” :* “? Bakit? Pwede naman simpleng, Ge Cha, afk mode muna. 🙂. Alam ko, masyado kong dinadamdam yung mga ganung banat nya sakin. Kasi naman eh. Haaay.

Yung inaakala kong end of coversation namin, nagpatuloy pa. After 15mins., nag message na naman sya sakin. Tinatamad daw sya. So syempre, reply naman ako.

Him: Bakit ganun Cha! Tinatamad talaga ako! Badtrip!

Me: Hahahaha! Ano ba kasi yang assignment mo? :))) Namiss mo lang ako ehh. LOL! :)))

Him: Oo nga eh. XD

Me: Sabi na ehh! Hahahahaha! Ano ba yang assignment mo?

Aaminin ko, sobra yung kilig ko nung mga panahon na magka chat kami. As in sobra. Yung tipong hyper na hyper ako. Sa term nga namin ng best friend ko, expired na expired ako. Para akong high. (Liliwanagin ko lang po, never pa po akong naging high sa talambuhay ko. Never.) Parang sasabog yung puso ko sa sobrang saya. Gusto ko tumalon at sumigaw sa tuwa kaso hindi ko magawa kasi nasa iisang lugar kami ng nanay ko at gabi na masyado nung mga oras na yun.

Naputol lang yung chat namin nung nag comment sa status nya yung dati naming adviser na teacher din namin sa english.

Him: Nagcomment si mam *insert name here* sa status ko Cha! Natense ako. Hahahahahahahahahaha!

Him: Ni-like Cha! I’m doomed! Hahahahahahaha!

Me: Kakampihan ko pala. Hahahaha! >:))))

Him: Grabe ka cha!!!!!!!! T.T

Me: Hahahahahahahahaha! Grabe ka! Hindi mo pa din ba nagagawa? :))))) mag 11 na oh. Hahahahahaha!

Ayun, nakita ko na naman ulit sya. Seen 10:40 PM. Sure ako, yun na talaga yung end of conversation namin. Pero this time, hindi ako nasaktan kasi alam ko na walang pambabalewala sa parte nya.

My plan was to not reply, but then I did.

And all my feelings came rushing back at once.

First Love Never Dies. True or False?

May high school friend ako. Hindi ko naman talaga sya kakilala dahil magkaiba kami ng section. Pero ipinakilala sya sakin ng isa ko pang friend na friend nya din pala. Tandang tanda ko pa yun. Sa canteen. Magkaharap yung table namin. At sa hindi inaasahang pagkakataon, naging classmate ko sya nung sumunod na taon. Sobrang naging close kami. Lagi kaming magkakulitan. Lagi kaming magkaasaran. Lagi kaming magkakwentuhan. Yung tipong nasa likod ko sya, tapos wala syang book, sakin pa sya makiki-share ng libro kahit meron naman yung katabi nya. Yung tipong kahit hindi talaga kami magkatabi sa seat plan, makikipagpalit sya sa katabi ko para lang magkatabi kami. Yung tipong kahit magkausap na kami sa school, magka-chat pa din kami sa gabi. Sa totoo lang, hindi nabubuo ang araw ko kapag hindi ko sya nakakausap.

Pero isang araw, naguluhan ako. Hindi ko alam kung ano bang tingin ko sa kanya. O baka naman alam ko na talaga, dine-deny ko lang sa sarili ko. Pero nung sinabi ko sa best friend ko, dun ko lang na-realize na may gusto na pala talaga ako sa kanya. Sobrang saya ko. Araw araw, feeling ko ang bilis ng oras. Dumating sa puntong hindi ko alam kung anong gusto nyang iparating. “Anong gagawin mo pag sinabi ko sayong mahal kita?” Yan ang tanong nya na hindi ko masagot sagot at wala akong matinong maisagot sa kanya. Alam kong may gusto syang iba. Nililigawan pa nga daw. Inisip ko na joke lang yun dahil normal na naman samin yung mga ganung bagay. Feeling ko, joke time lang. “Hahahaha! Ang corny! Nice joke!” Pero paulit ulit nyang tinatanong sakin yun nung gabing yun. Naisip ko din naman yung friendship namin. “Paano na yung friendship natin? Sayang naman yung closeness natin.” Kinabukasan, parang walang nangyari. Ganun pa din kami. Tama ang decision ko.

Noong sumunod na taon, nagkaron ako ng mga bagong kaibigan. Naging tropa ko sila at naging sobrang close naming sa isa’t isa. Dahil dun, nalaman ko na may gusto pala yung isa sa grupo namin dun sa friend ko na gusto ko din. Kaya naman pinilit kong itago sa kanila ang nararamdaman ko. Hanggang ngayon, hindi pa din nila alam. Dahil close nga kami nung guy, sakin humihingi ng advice yung tropa ko. Nagkwe-kwento sya pag may mga pangyayaring kikinilig sya dun sa taong gusto ko. Masakit. Pero pinilit kong mag kunwari na hindi ako apektado.

Isang araw, nagtext sakin yung friend ko na guy. Akala ko yung text na yun ay yung usual naming conversation. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. Pero hindi pala. Nagtext sya sakin para itanong yung number ng tropa ko. Tinanong ko sya kung may gusto sya sa tropa ko, sabay bigay ng number. Wala naman daw. Pero sa loob ko, alam ko, may gusto na sya sa tropa ko. Hindi lang nya sakin sinasabi. At tama nga ang hinala ko dahil naging sila. Masakit. Masakit talaga. Pero wala akong magagawa kundi ang maging masaya para sa kanila.

Hindi ko sigurado kung ilang months sila or kung umabot ba sila ng isang taon. Basta one year or less. At sa one year or less na yun, sobrang hirap. Parang dinudurog yung puso ko pag nakikita ko silang magkasama. Pero kasalanan ko din naman kasi. Pakipot pa eh. Tapos nung magkagusto sa iba, todo emote. Ewan ko ba. Buti na lang, malapit na kami mag college nun. Naisip ko, siguro, pag hindi ko na sya nakikita, makaka move on na ko. At totoo nga. Naka move on na nga ako. Nagkaroon ako ng MGA bagong crush. Oo, MGA talaga yan. At yung dalawa sa mga naging crush ko, sobra akong na inlababo. Sa kanila nabaling yung feelings ko para dun sa high school friend ko. Sa totoo lang, hindi ko sya masyadong naaalala at dumating pa sa puntong hindi ko talaga sya naisip. At saksi dun yung best friend ko.

Noong isang buwan, nagtext sakin yung schoolmate ko. Nagyayaya magswimming. Sakto nga naman sa panahon ngayon dahil sobrang init. Tinanong ko sya kung saan. Sinabi nya yung place at kadugtong nun ay, “Oy Cha! Graduate ka na daw sabi ni *insert name here*!” (Una po sa lahat, gusto ko lang i-clear, hindi pa po ako graduate.) Nagulat ako nung nabasa ko yung pangalan nya. Naisip ko, Uy! Naaalala pa pala ko nito. Kinagabihan, napanaginipan ko sya. Dun sa panaginip ko, kaming dalawa, yung usual na gawain namin. Asaran. Kulitan. Kwentuhan. At mga sweet gestures. Hindi ko pinansin kasi naisip ko nab aka dahil nabanggit lang sakin nung classmate ko yung pangalan nya kaya napanaginipan ko sya. Pero nagsunod sunod yung mga araw na napapanaginipan ko sya kahit na hindi ko naman sya iniisip.

Nag message ako sa kanya sa facebook. Sabi ko, napanaginipan ko sya. As usual, niloloko nya ulit ako na namiss ko lang daw sya, etc. Sinakyan ko yung joke nya, sabi ko “Haaay nakoooo. Ang corny talaga. Tsktsk! Hahahaha! Oo nga eh. Miss na kita. I miss you! Namiss mo ba ko? Hahahaha! Yiiee! Kinikilig na yan!” Yan talaga yung exact na nireply ko sa kanya. Kinabukasan, excited akong magbukas ng facebook. Naki-internet pa ko sa pinsan ko nung mga panahon na yun kasi wala kaming internet sa probinsya. Pero pag bukas ko ng facebook, walang message. Pero thank you dun sa Seen on blah blah blah sa facebook dahil nalaman ko na nakita nya yung reply ko at pinili nyang wag mag reply. Seen Tue 6:14 PM.

Eto na naman tayo. Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan. Hindi ko alam kung bakit bumalik lahat. Sa 3 years na hindi kami madalas magkita, hindi pa rin ba talaga ako nakaka move on? First love never dies. Yan ang sabi nila. Pero totoo nga ba talaga ang mga katagang yun? O hindi pa lang talaga dumadating yung taong magpapatunay na First love dies? O baka naman kahit anong mangyari, may matitira’t matitira pa din talaga akong feelings para sa kanya dahil sya ang First Love ko?

KV Moments

Nasa library kami kanina ng mga kaibigan ko mula sa grupo namin. Apat kami dahil may class pa yung tatlo (7 kasi kami sa grupo namin). Nakita kami nung isa naming kaibigan kaya naman sumama sya samin. Habang nagkwekwentuhan, lumapit samin yung isa sa mga members ng Voltes V. Sa kanilang lahat, si Stephen (hindi tunay na pangalang) ang pinaka-ka-‘close’ ko. Yun ay kung ‘close’ nga talaga kami. Pero palagay ko, hindi naman.

Lumapit sa table namin si Stephen. Sabi ko sa kanya, “Hiiiii Stepheeen!” Hindi ko alam kung bakit, pero ganun kasi ako bumati. Weird ba? Hahaha! Pagka-hi ko, nakita ko sa likod nya si Kris. Natameme ako. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung babatiin ko din ba sya o hindi. Nataranta ako.

Eto namang mga kaibigan ko, dahil alam nilang may gusto ako kay Kris, biglang nag-hi sakin. “Hi Cha!” “Hi Cha!” “Hi Cha!” Paulit ulit. Nahihiya tuloy ako. Baka kung anong isipin nila, niya. Sabi ko na lang, “Ha?” sa tuwing mag-ha-hi sila sakin.

Pagkaalis nila, pumunta sila sa likod ng table namin. At dahil nga kaibigan ko ang mga kasama ko, bumanat pa yung isa ng “Cha, alam mo yung Denver Nuggets?” “Oo. Sa NBA.” “Ang cute nung kulay nila, blue and yellow.” Pinanglakihan ko ng mata yung kaibigan ko dahil alam kong yung suot namin ni Kris yung tinutukoy nya. Naka-yellow kasi ako, at naka-blue naman sya.

Friends to Strangers

Hindi maiiwasan na magka-crush ang isang tao sa school. Lalo na kung lagi mong nakakausap o nakikita. Pero mas maganda kung lagi mo syang nakakausap di ba? Yun nga lang, yung iba, hanggang tingin ka na lang. Pero ganun pa man, masaya ka pa din dahil nakikita mo sya.

May mga taong mabilis magka-crush. Tulad ko. Minsan, isang araw. Minsan, tatlong linggo. Minsan, umaabot ng ilang buwan. Pero sa case ko, parang 3 months ko na crush ang taong to. Itago na lang natin sya sa pangalang, Kris (hindi nya tunay na pangalan).

Kilala ko na sya bago pa man kami magkausap at magkatabi sa isang subject. Sa totoo lang, pangit ang image nya at ng grupo, na itago natin sa pangalang Voltes V, sa akin at mga kaibigan ko. Sila kasi yung grupo na parang hindi welcome ang iba na sumama sa kanila. Iniiwasan talaga ng grupo namin ang Voltes V. Pero noong second year college ako, kaklase ko sa 4 out of 6 na subjects ang halos lahat ng members ng Voltes V, at isa na dun si Kris.

Friday, sa isa kong 3-hour class, sinabi ng prof ko na alphabetical order yung seat plan namin. Dahil alam ko ang surname nya, at alam kong 97% ang chance na maging katabi ko sya, naghanap ako ng classmate ko na mas mauuna sa akin para hindi ko makatabi si Kris. Luckily, habang inaayos ko alphabetically sa utak ko ang mga surnames ng kaklase ko, may tao sa pagitan namin ni Kris. Yes! Hindi ko katabi ang isa sa mga Votes V!

Kampante na ko habang nagtatawag ang prof ko na hindi ko sya magiging katabi. Pero hindi ko alam kung pano nangyari na nagkabali-baligtad kaming magkakatabi. Ako, si Kris at isa pang kaibigan. Ang dapat sanang ayos namin ay si Ako, si Friend1 at si Kris. Pero ang nangyari, nagkabaligtad kami ni Friend1. At ang ending, magkatabi kami ng isa sa mga taong ayaw kong makatabi. Dahil dun, sobrang tahimik ko lagi pag yung class na yun. Kulang na lang mapanis yung laway ko dahil hindi din kami binibigyan ng break ng prof ko.

Pag-upo ko sa upuan ko, sabi ko sa sarili ko, “Sa dami ng makakatabi ko, bakit sya pa? Hindi ba marunong ng alphabet tong prof na to at baligtad kami ni Friend1?!” Pero kinain ko lahat ng sinabi ko sa sarili ko at naging “Buti na lang nagkabaligtad ang ayos ni Miss sa surnames namin. At least, katabi ko sya.”

At dahil sa subject na yun, nagsimula kaming maging friends.

Lagi kaming magkausap. Nagtatawanan. Nagrereklamo na nga si Friend1 sakin dahil hindi ko daw sya kinakausap. May times na random lang yung paguusap namin, tulad ng “Parang hindi bagay sa kanya yung pangalan nya.”  o kaya naman “Oh, late ka na. Hindi ka pa pumasok kanina. Tsktsk! *ngiti*” at sasabihin nya na “Oo nga eh. Nabangga kasi ako kanina kaya dinala ko sa Casa yung kotse ko. Wala na kong pera!”

Dumating ang graded recitation, hindi ko alam kung anong nakain ni mokong at napagtripan ako. Sa graded recitation kasi namin, magsasabi ng number yung kakatapos lang magrecite. Halimbawa, 7 yung sinabi nung nagrecite, yung pang 7 sa class list yung sunod na tatawagin. Tinanong nya ko, “Pang ilan ako?” Binilang ko kung pang ilan sya. “Pang 35 ka ata. Oo tama. Pang 35 ka nga. :D” “Ahhh. So pang 37 ka? Sige, pag ako natawag, ikaw tatawagin ko. :D” Ayoko matawag! Bakit kasi sinabi ko pa kung anong number nya?! “35 po Miss.” Sabi nung classmate ko na kakatapos lang magrecite. Napatingin sya sakin at ngumiti. Yung parang evil smile. “Kris, your turn.” Sabi ng prof ko. Pagkatapos nya sumagot, habang nagrerecord yung prof ko ng grade nya, bumubulong ako sa kanya, “Kris! Utang na loob! Wag muna ko. Ayoko pa magrecite. Please talaga Kris. Seryoso ako. Wag mo ko tatawagin ha. Ibang number sabihin mo. Please.” “What number?” Tanong ng prof ko. “37.” Sabay tingin sakin. “Waaaa!” Napalakas ata yung pagkakasabi ko dahil sabi ng prof ko, “Tama ka Cha, ikaw nga.” Kaya naman lahat ng classmates ko, napatawa din sa reaksyon ko. Pati yung promotor, tawa din ng tawa. Habang binabasa ko yung question, dahil siguro sa kaba or whatever na nararamdaman ko, hindi ko maintindihan. “Halaaaa! Ang hirap naman nung question! Ikaw kasi ehhhhh! *tumatawa, sabay palo kay Kris*” Tawa ng tawa si Kris nung pinalo ko sya. Yung tipong hindi na makahinga sa katatawa, ganun sya noong mga oras na yun. Wagas kung maka-tawa. Pagkatapos ko sumagot at magbigay ng number, umupo na ko. Sabi ko sa kanya “Hala! Mali ata yung sagot ko! Ikaw kasi ehhh!” Natatawa pa din sya, pero palagay ko, pinipilit nya maging seryoso. “Ok naman ata yung sagot mo eh. Tama yun!”

Yun nga lang, hindi lahat ng bagay sa mundo ay permanente. May mga bagay din na nagbabago. Kung dati, pag nagkakasalubong kayo sa corridor, nginingitian ka nya, posibleng sa darating na panahon, parang invisible ka na sa paningin nya.

Parang yung nangyari sa amin.

Ideal Person

Pagkatapos ng class namin at ng seminar na pinuntahan namin, naisipan namin mag lunch sa McDonald’s. Tulad ng ibang magkakatropa, nagkwekwentuhan kami habang kumakain. Pero dahil wala akong ma-share na kwento at naging listener lang ako ng tropa ko. Napansin nya na sya lang ang nagkwekwento samin kaya naman tinanong nya kami kung anong bago samin. Sabi ko naman, “Wala. Ayan ohh! Si Friend1 madaming kwento yan!” Ang kwentong tinutukoy ko ay mga kwentong hindi lang tungkol sa mga tropa namin, pero mga kwento tungkol sa iba. In short, tsismis. Sabi naman ni Friend1, “Oo! Madami akong kwento! Pero nakalimutan ko na eh. Hahaha!” Pero hindi ako naniniwala sa kanya. Haha!

Dahil wala na kaming maisip na mapagkwentuhan, bigla kong naalala yung game ni Friend1 na “Ice Breaker”. Isa syang game na kung saan bubunot ka ng tanong mula sa mga cards, babasahin at sasagutin ang tanong. Simple as that. Pero delikado din minsan kasi napaka random ng mga questions. May mahirap, may madali, may mga tanong na naghihintay ng revealing na sagot.

Naunang bumunot ng tanong si Friend2. Sumunod si Friend1. Sumunod ako. At ng bumunot ulit ng tanong si Friend2, nabunot nya ang card na may sulat na, “PRIVILEGE: You can ask your questions to anyone.” Bigla syang tumingin sakin at tinanong ako at sabi, “Sinong crush mo sa tropa natin?” Sabi ko agad, “Wala.” Dahil wala naman talaga. Pero pinipilit nya ko na sagutin yung tanong. Pero paulit-ulit lang din ang sagot ko, kaya pinalitan na lang nya ang tanong nya sakin ng, “Ano ang ideal man mo?” Dahil awkward sakin sagutin ang tanong nya dahil lalaki sya, sinabi ko na lang na hindi ko alam. Pero hindi ko din naman kasi talaga alam. Baka kasi kung mag isip pa ko ng isasagot sa kanya, eh abutan kami ng pasko.

Hanggang sa pag-uwi ko, sa pagtulog, sa pag-gising, paulit-ulit na bumabalik yung tanong sa utak ko. Ano nga ba ang ideal man ko? Habang naliligo ako, may ilang bagay akong na-enumerate.

  • Matalino. Pero hindi naman yung sobra.
  • Mas matangkad sa akin
  • Mabait
  • Caring
  • Funny
  • Responsable
  • Sweet, etc.

Habang iniisa-isa ko ang mga bagay na to, na-realize ko na si Superman (code name ko sa crush ko) pala ang dine-describe ko. ☺♥